Μετάφραση: ΤΖΩΤΖΙΟΥ
Ε, φιλαράκο.
Δεν χάνεις χρόνο, ε;
Προσπαθώ να μη χάνω.
Χρειάζεσαι βοήθεια;
Ναι, βέβαια.
Θες να μας πεις… τι στο καλό έγινε πριν;
Δεν μου αρέσουν οι αποχαιρετισμοί.
Μα γι' αυτό γίνονται τα αποχαιρετιστήρια πάρτι, Τζον.
Τι, για το τίποτα μπήκαμε τον κόπο;
Μπορούσες να μείνεις λίγα λεπτά ακόμα.
Έφαγες καθόλου φαΐ που με τόσο κόπο ετοιμάσαμε;
Ζητώ συγγνώμη, Χάρι.
Μα γιατί μετακομίζεις τόσο γρήγορα;
Μόλις πριν δυο μέρες παραιτήθηκες.
Πήρες την έδρα της Ιστορίας στο Στάνφορντ!
Πολύ θα το 'θελα.
Λοιπόν, τακίτος, φτερούγες κοτόπουλου,
μεζεδάκια και μπίρα.
Αν είχαμε παραπάνω χρόνο,
θα είχαμε ετοιμάσει κάτι πιο μεγαλοπρεπές.
Δείπνο με κεριά στα Μακντόναλντ.
Στριπτιτζούδες.
Μια χαρά είναι τα τακίτος.
Καλά.
Θα έρθει και ο Αρτ.
Μιλάει σε κάποιο… φοιτητή.
Ο Τζορτζ θα σε αντικαταστήσει;
Ο Τζορτζ ή ο Τρίμπελ— αποφάσισε ο πρύτανης;
Δεν πήρε τηλέφωνο.
Θεέ μου!
Τι είναι αυτό;
Μοιάζει με Βαν Γκογκ, αλλά δεν το έχω ξαναδεί.
Είναι πρωτότυπο, Τζον;
Όχι, απλά ένα δώρο που μου έδωσε κάποιος.
Και πάλι, είναι εξαίσιο αντίγραφο.
Της ίδιας εποχής, νομίζω.
Να του ρίξω μια ματιά;
Ναι, παρακαλώ.
Ναι, είναι ο ίδιος καμβάς που χρησιμοποιούσε ο Βαν Γκογκ.
Γράφει κάτι στα γαλλικά από πίσω.
«Στον φίλο μου Ζακ Μπορν».
Ποιος να 'ταν αυτός άραγε;
Μάλλον κάποιος που ο ζωγράφος θα γνώριζε.
Λαμπρό συμπέρασμα, Σέρλοκ.
Φαντάζομαι θα έβαλες να το δουν, να το εκτιμήσουν;
Μπορεί κάποια στιγμή, αλλά δεν θέλω να το πουλήσω.
Αυτό ήταν.
Βάλ' τα αυτά στην κουζίνα.
Όχι, λέω να τα βάλω στο μπάνιο, Τζον.
Έκλεισα το γκάζι, ρεύμα έχει ακόμα.
Βολευτείτε όσο προλαβαίνετε.
Η επίπλωση θα φύγει σήμερα το απόγευμα.
Πάνε χρόνια που δεν έχω καθίσει στο πάτωμα.
Δεν θυμάμαι ούτε το όνομα της κοπέλας…
Κάνει καλό για την πλάτη.
Μπορούμε να κάνουμε ασκήσεις γιόγκα;
Ταντρική γιόγκα, μπορούμε.
Παρατάς, λοιπόν, το παλιό, καλό κολέγιο;
Λίγο ξαφνικά, θα πρέπει να παραδεχτείς.
Η ώρα της αλήθειας, Τζον.
Υπάρχει κάποιο πρόβλημα;
Όχι.
Έλα τώρα, ξέρεις πως θέλουμε να βοηθήσουμε.
Το εκτιμώ, αλλά αλήθεια— δεν υπάρχει πρόβλημα.
Λοιπόν, τώρα μου κίνησες την περιέργεια.
Πού λες να πας;
Παρατάς τη θητεία σου…
Δίδασκες μια δεκαετία,
υποψήφιος για την διευθυντική έδρα,
και δεν ξέρεις πού θα πας;
Πες πως πνίγομαι.
Μετά από λίγο καιρό, με τρώνε οι πατούσες μου.
Το έχω ξανακάνει.
Όχι, όχι, είσαι πολύ νέος για να το έχεις ξανακάνει.
Και δεν γέρασε ούτε μια μέρα δέκα χρόνια τώρα.
Όλες οι γυναίκες του ιδρύματος
θα έδιναν τα πάντα για αυτό το μυστικό.
Αυτό είναι που θέλουν, Ίντιθ;
Έλα, σταμάτα, Χάρι.
Καλά, μπορείς να το τεντώσεις αυτό;
Τι στο διάολο;
Τι κυνηγάς;
Ελάφια, κυρίως. Στο Μπιγκ Μπέαρ.
Με τόξο και βέλη;
Οι περισσότεροι δεν πετυχαίνουν ελάφι ούτε με καραμπίνα και σκόπευτρο.
Νόστιμα, όμως, τα άτιμα.
Το καλύτερο άγριο κυνήγι. Ζει φυσικά και τρώει φυσικά.
Πάντως, είναι όμορφο.
Ο Αρτ.
Λοιπόν, παίρνω «Α» που είμαι Άπαιχτος;
Ωχ, Θεούλη μου.
Πλάκα είχε αυτό.
Ε, Τζον.
Ξέρεις τη Λίντα. Την είχες το περασμένο εξάμηνο.
Γεια.
Είναι ένα από τα θύματά μου τώρα. Την πηγαίνω σπίτι της.
Ήθελε να περάσει και να πει ένα γρήγορο αντίο.
Είναι ο Αρτ τόσο σκληρός όσο ακούω;
Η αρχαιολογία είναι σκληρή.
Ο Δρ Τζένκινς είναι καλός καθηγητής.
Α, πολύ πολιτικάντικο αυτό.
Αλήθεια είναι.
Κάτι να διαβάζεις στο δρόμο, φιλαράκι.
«Σκιές των σπηλαίων: παραλληλίες με τον πρώιμο άνθρωπο.»
Άρθουρ Μ. Τζένκινς.
Αν δεν εκδίδεις, σε ξεγράφουν.
Προτιμώ να διαβάσω παρά να γράψω ακόμα ένα.
Σε ευχαριστώ.
Γεια.
Α, παιδιά, από εδώ η Λίντα.
Λίντα, από εδώ τα παιδιά.
Λίντα. Γεια.
Λοιπόν…
για πού το 'βαλες, Τζον, λες και μας νοιάζει;
Το καλύψαμε ήδη αυτό.
Τον Τζον τον τρώνε οι πατούσες του.
Υπάρχουν νόμιμα φάρμακα γι' αυτό, Τζον.
Ώστε υπάρχει πρόβλημα.
Όχι.
Απλά μ' αρέσει να αποχωρώ, πότε-πότε.
Είναι κάτι προσωπικό.
Καλά, ας μην είμαι περίεργος.
Λυπάμαι που δεν έχω κάτι παραπάνω να προσφέρω.
Έχουμε παρέα για κουβέντα, καθίσματα για τους πισινούς σας,
και, ε…
Πάλι πάει να την κοπανήσει;
…έχω κι αυτό.
Α, χα, χα! Πράσινο Τζόνι Γουόκερ!
Ούτε που ήξερα πως βγάζουν και πράσινο.
Μα πόσα λεφτά παίρνεις;
Πάντα το καλύτερο για τους φίλους μου.
Όμως συγγνώμη— έχουμε μόνο πλαστικά ποτηράκια.
Αυτή την ιεροσυλία θα την ανεχτώ.
Θα το ανοίξω εγώ.
Έλα στο θείο.
Ελάτε, κύπελα, κύπελα!
Εδώ είμαστε. Για ελάτε 'δώ.
Εσύ έφυγες…
ένα για τον εορτάζοντα— συγγνώμη. Αρτ;
Όχι, δε θέλω εγώ.
Ω, όχι, δεν πίνω.
Δε θα σου ζητήσουμε ταυτότητα, καλή μου.
Καλά, κάτσε στην παρέα τουλάχιστον.
Λοιπόν, βίον μακρόν και καλή τύχη…
στον αγαπημένο μας φίλο και συνάδελφο, Τζον Γέροου.
Είθε να βρει ευτυχία κι ας μη του αξίζει,
όπου κι αν πάει!
Εις υγείαν.
Σκολ. Να ζντορόβιε.
Μια και κάτω, Τζον.
Μμ! Καλό είναι.
Με συγχωρείτε.
Τζον, όλοι στεναχωριόμαστε που φεύγεις.
Αλήθεια.
Ωραία. Τώρα που το 'παμε κι αυτό, τι κάνουμε το υπόλοιπο απόγευμα;
Έχει κανείς καλό θέμα για συζήτηση;
Σαν αυτό, ίσως;
Τι είναι αυτό;
Είναι χαράκτης με σχήμα ράμφους παπαγάλου.
Σμίλη με επικλινή μύτη… ίσως πρώιμη Μαγδαληνή περίοδος.
–Μπορώ να το δω; –Βέβαια.
Όντως, αυτό είναι.
Τι είναι ένας χαράκτης;
Ένας χαράκτης είναι ένα εργαλείο από πυρόλιθο,
για να χαράζεις ξύλο και οστά, ειδικά κέρατα ελαφιού.
Για να φτιάχνεις μύτες για ακόντια και καμάκια.
Οι Μαγδαληνοί δεν φημίζονταν για έργα με πυρόλιθο.
Άρα αυτό είναι σπάνιο δείγμα.
Καλά, τι είναι ένας Μαγδαληνός;
Ένας όψιμος Κρο-μανιόν, χωρίς πολλές λεπτομέρειες.
Είναι ο τελικός πολιτισμός της ανώτερης παλαιολιθικής.
Αν μιλούσαν οι πέτρες… ε, Αρτ;
Λοιπόν, πού το βρήκες αυτό, Τζον;
Δε θα το πιστέψετε, αλλά από ένα μικρομάγαζο.
Κωλόφαρδε!
Εγώ πρέπει να σκάψω για να βρω τέτοια.
Μπορώ να…;
Ναι.
Ίσως…
χαίρομαι που το κάνατε αυτό.
Ποιο; Εννοείς που ήρθαμε;
«Ίσως»;
Σαφώς.
Πω πω, ευχαριστώ.
Κι εμείς χαιρόμαστε.
Κι εμείς.
Τι, έτσι θα σ' αφήναμε να φύγεις;
Ευχαριστώ.
Τζον, τι τρέχει;
Είσαι καταζητούμενος; Δεν θα σε καρφώσουμε.
Ναι, άντε, πες το.
Είσαι με φίλους. –Αδιάκριτους φίλους.
Ξεχάστε το.
Εσύ έπλασες το μυστήριο εδώ.
Προφανώς, κάτι έχεις που θέλεις να πεις. Πες το!
Λοιπόν, ίσως…
Δέκα, εννιά, οκτώ, επτά…
Χάρι, σταμάτα.
Υπάρχει κάτι που, ίσως, μπαίνω στον πειρασμό να σας πω.
Ποτέ δεν το έχω ξανακάνει και αναρωτιέμαι τι θα βγει.
Αναρωτιέμαι αν μπορώ να σας κάνω μια χαζή ερώτηση.
Τζον, καθηγητές είμαστε. Συνέχεια σε χαζές ερωτήσεις απαντάμε.
Πώς θα σας φαινόταν αν κάποιος από την ανώτερη παλαιολιθική…
επιζούσε μέχρι και σήμερα;
Τι εννοείς, επιζούσε;
Δεν πέθανε ποτέ;
Ναι. Πώς θα ήταν;
Λοιπόν, ξέρω κάτι τύπους…
Έχετε επισκεφτεί τους Όζαρκ;
Ενδιαφέρουσα ιδέα.
Τι, δουλεύεις πάνω σε καμία ιστορία επιστημονικής φαντασίας;
Πες πως ναι. Πώς θα ήταν αυτός;
Πολύ κουρασμένος.
Λοιπόν, σοβαρά… όπως λέει και το βιβλίο του Αρτ,
θα μπορούσε να μοιάζει με οποιονδήποτε από εμάς.
Νταν… Άνθρωπος των σπηλαίων;
Δεν υπάρχει ανατομική διαφορά
μεταξύ ενός Κρο-μανιόν, ας πούμε, κι ενός από 'μάς.
Εκτός που ψηλώσαμε κατά μέσο όρο.
Ποιο είναι το φυσικό πλεονέκτημα του ύψους;
Βλέπεις πιο εύκολα αρπακτικά στα ψηλά χόρτα, καλή μου.
Λοιπόν, ψηλός και αδύνατος
απάγει θερμότητα πιο αποτελεσματικά σε θερμότερα κλίματα.
Και όσον αφορά τους Νεάντερταλ,
όλοι έχουμε δει ανθρώπους που φέρνουν προς πίθηκο.
Αυτό το γονίδιο υφίσταται ακόμα.
Όμως θα ήταν άνθρωπος των σπηλαίων.
Όχι, καθόλου.
Ο υποθετικός άνθρωπος του Τζον θα είχε ζήσει 140 αιώνες…
Μέσες άκρες.
…και θα άλλαζε με κάθε αιώνα που περνούσε.
Υποθέτοντας κανονική ευφυία.
Θεωρούμε πως οι άνθρωποι της ανώτ. παλαιολιθικής
ήταν όσο ευφυείς είμαστε κι εμείς.
Απλά δεν ήξεραν τόσα όσα ξέρουμε εμείς.
Ο άνθρωπος του Τζον θα μάθαινε όσο μάθαινε και η φυλή.
Για την ακρίβεια, αν είχε ερευνητικό μυαλό,
η γνώση του θα μπορούσε να είναι καταπληκτική.
Αν το γράψεις αυτό, δώσε μου να ρίξω μια ματιά.
Σίγουρα θα γράψεις μερικές ανθρωπολογικές κοτσάνες.
Σύμφωνοι.
Τι θα τον κρατούσε ζωντανό;
Τι λέει ο βιολόγος;
Τσιγάρα.
Και παγωτό.
Καλά, καλά, θα παίξω.
Λοιπόν, με όρους επιστημονικής φαντασίας,
θα έλεγα…
τέλεια αναγέννηση των κυττάρων του.
Ειδικά στα ζωτικά όργανα.
Ουσιαστικά, το ανθρώπινο σώμα μοιάζει σχεδιασμένο
να ζη γύρω στα 190 χρόνια.
Οι πιο πολλοί πεθαίνουμε από αργή δηλητηρίαση.
Ίσως έκανε κάτι σωστό,
κάτι που όλοι οι άλλοι στην ιστορία το έκαναν λάθος.
Σαν τι, να τρώει την τροφή,
να πίνει το νερό και να αναπνέει τον αέρα;
Πριν από την εποχή μας,
όλα ήταν αγνά.
Επεκτείναμε τη διάρκεια ζωής μας σε έναν κόσμο που είναι…
αδόκιμος για ζωή.
Ξέρεις, δεν αποκλείεται.
Το πάγκρεας αλλάζει κύτταρα κάθε 24 ώρες,
η επίστρωση του στομάχου κάθε τρεις μέρες,
ολόκληρο το σώμα σε επτά έτη,
αλλά η διαδικασία παραπαίει.
Τα κατάλοιπα συσσωρεύονται, και τελικά αποβαίνουν μοιραία.
Αν, τώρα, μια παραξενιά του ανοσοποιητικού του
οδηγούσε στην τέλεια αποτοξίνωση…
τέλεια ανανέωση, ναι.
Θα γλίτωνε την παρακμή.
Να ένα μυστικό που όλοι θα θέλαμε να έχουμε.
Αλήθεια θα το 'θελες αυτό;
Να ζήσεις 14000 χρόνια;
Αν έμενα υγιής και δεν γερνούσα,
εννοώ, γιατί όχι;
Ναι. Τι ευκαιρία για μάθηση.
Πεινάει κανείς;
Ξέρεις, όσο το σκέφτομαι, ναι, είναι πιθανό.
Όλα είναι πιθανά, σωστά;
Στο κάτω-κάτω, η μαγεία του ενός αιώνα είναι η επιστήμη του επόμενου.
Τον Κολόμβο τον είχαν για παλαβό, σωστά;
Τον Παστέρ, τον Κοπέρνικο;
Τον Αρίσταρχο πολύ πρότερα.
Σωστά.
Είχα μια ευκαιρία να σαλπάρω με τον Κολόμβο,
μόνο που δεν είμαι περιπετειώδης τύπος.
Ήμουν σχεδόν σίγουρος πως η Γη ήταν στρογγυλή,
αλλά τότε, ακόμα πίστευα
πως μπορεί να έπεφτε από καμία άκρη…
Κοίτα γύρω, Τζον.
Εμείς κοιτάξαμε γύρω.
Φαντάζομαι πως κάπου υπάρχει κάποιο αστείο,
αλλά δεν το πιάνω.
Δεν υπάρχει τίποτα να «πιάσεις».
Για τι πράγμα μιλάμε;
Τώρα λέγαμε για έναν άνθρωπο των σπηλαίων…
που επέζησε ως την εποχή μας.
Όπως είπες, τι ευκαιρία για μάθηση,
αφού πρώτα έμαθα να μαθαίνω.
Μήπως άρχισες να πίνεις από πριν έρθουμε εδώ;
Πείτε πως είναι επιστημονική φαντασία.
Για σκεφτείτε το.
Εντάξει, ένας πολύ γέρος Κρο-μανιόν
που ζη ως το σήμερα.
Ω!
Τι;
Ο Τζον μόλις εκμυστηρεύτηκε πως είναι 14000 ετών.
Τζον, δεν φαίνεσαι ούτε μέρα παραπάνω από 900.
Εντάξει, εντάξει.
Εντάξει, Σποκ, θα παίξω το παιχνιδάκι σου.
Πού το πας; Ποιο είναι το αστείο;
Περίπου κάθε δέκα χρόνια, όταν ο κόσμος αρχίσει
να παρατηρεί πως δεν γερνάω, αποχωρώ.
Πολύ καλό, πολύ γρήγορο, Τζον.
Θέλω να τη διαβάσω αυτή την ιστορία όταν την τελειώσεις.
Θέλετε κι άλλο;
Βέβαια. Είναι πολύ καλό.
Καλώς…
Ώστε πιστεύεις πως είσαι…
ένας, ε, Κρο-μανιόν.
Κοίτα, δεν το έμαθα στο σχολείο.
Το βρίσκω να είναι το πιο πιθανό,
βάσει αρχαιολογικών δεδομένων, χαρτών, ανθρωπολογικής έρευνας.
Μετά τη Μεσοποταμία,
έχω ξεκάθαρα τα τελευταία… 4000 χρόνια.
Είσαι πιο μπροστά από τους περισσότερους, οπότε, συνέχισε.
Καλά, ξέρετε την προϊστορία, γι' αυτό θα είμαι σύντομος.
Σε αυτό που αποκαλώ πρώτη μου ζωή,
μεγάλωσα μέχρι τα 35…
αυτό που βλέπετε.
Κατέληξα ηγέτης της ομάδας μου.
Με έβλεπαν σαν κάτι μαγικό.
Δεν χρειάστηκε καν να παλέψω γι' αυτό.
Μετά ήρθε ο φόβος, και με κυνήγησαν.
Πίστευαν πως... τους έκλεβα τη ζωή για να μένω νέος.
Η προϊστορική προέλευση του μύθου των βαμπίρ.
Καλό αυτό!
Τα πρώτα χίλια χρόνια,
δεν καταλάβαινα πού παν τα τέσσερα.
Πώς ξέρεις ότι ήταν τα πρώτα χίλια χρόνια;
Μαντεύω εκ των υστέρων, βάσει όσων
έμαθα από τις αναμνήσεις μου.
Οι περισσότεροι ίσα που θυμούνται την παιδική τους ηλικία.
Εσύ όμως θυμάσαι εκείνο τον καιρό;
Όπως κι εσύ, επιλεκτικά.
Ξέρεις, τα καλά, τα άσχημα, τα τραύματα.
Μένουν για πάντα στο μυαλό.
Είτε στα 3 πονέσεις, είτε στα 35, μια σουβλιά θα μείνει.
Συνέχισε.
Συνεχώς με κυνηγούσαν επειδή δεν πέθαινα,
οπότε άρχισα να μπαίνω σε νέες ομάδες που έβρισκα.
Επίσης μου ήρθε η ιδέα να αποχωρώ πού και πού.
Ήμαστε ημι-νομάδες, φυσικά,
οδηγημένοι από τον καιρό και από τα θηράματά μας.
Τα πρώτα 2000 χρόνια έκανε κρύο.
Μάθαμε πως έκανε πιο ζέστη σε χαμηλότερα υψόμετρα.
Όψιμη περίοδος παγετώνων, φαντάζομαι.
Πώς ήταν το τοπίο;
Ορεινό.
Εκτενείς πεδιάδες στα δυτικά.
«Δυτικά»— κάτι που έμαθες στο σχολείο.
Προς τον ήλιο που έδυε.
Υποψιάζομαι πως πρωτοείδα τα βρεταννικά νησιά
από εκεί που τώρα είναι η γαλλική ακτή.
Ογκώδη βουνά…
στην άλλη μεριά μιας τεράστιας βαθιάς κοιλάδας
που ήταν στη σκιά όταν ο ήλιος έδυε.
Αυτό ήταν πριν αποχωριστούν
από την ήπειρο, καθώς έλιωναν οι πάγοι.
Συνέβη αυτό;
Ναι, στο τέλος της πλειστοκαίνου.
Ως τώρα, ό,τι λέει, ταιριάζει.
Α, ναι, σε οποιοδήποτε σχετικό εγχειρίδιο.
Και τότε ήταν που μου ήρθε.
Πώς μπορώ να έχω γνωστικές αναμνήσεις
αν δεν έχω γνώση;
Όλα είναι αναδρομικά.
Το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να συνταιριάξω τις αναμνήσεις
με τις σύγχρονες ανακαλύψεις.
Σπηλαιάνθρωπε, θα με χτυπήσεις στο κεφάλι με ρόπαλο
και θα με σύρεις ως το υπνοδωμάτιο;
Αναίσθητη θα ήσουν λιγότερο διασκεδαστική.
Ω, Τζον.
Για να καταλάβω: δεν μιλάμε για μετεμψύχωση.
Δεν λες ότι θυμάσαι πώς στο διάολο ήταν
200 διαφορετικές ζωές, να πεθαίνεις
και να ξαναγεννιέσαι και μπλα μπλα μπλα.
Μία ζωή.
Και τι ζωή.
Πω, πω.
Ίσως έχει κάποιο νόημα αυτή η μετενσάρκωση.
Υποτίθεται πως επιστρέφεις ξανά και ξανά, μαθαίνεις και μαθαίνεις,
και κατά κάποιο τρόπο, Τζον, εσύ απλώς κατάφερες
να προσπεράσεις όλα τα άλλα σώματα. –Καλά, ποιο είναι το νόημα;
Και τους ωκεανούς;
Δεν τους είδα παρά πολύ αργότερα.
Και πώς ξεχώριζες έναν ωκεανό από μια λίμνη;
Μεγάλα κύματα— κάτι ακόμα που συμπεραίνω μόνο εκ των υστέρων.
Είχατε την περιέργεια από πού προήλθαν όλα;
Κοιτάζαμε τον ουρανό και αναρωτιόμασταν.
«Εκεί πάνω, θα πρέπει να είναι κάτι τεράστιοι τύποι.
Πώς αλλιώς φτιάχτηκαν όλα εδώ κάτω;»
Στην αρχή πίστευα πως… κάτι πάει στραβά μ' εμένα.
Ίσως ήμουν κακός άνθρωπος που δεν πέθαινα.
Μετά αναρωτήθηκα μήπως ήμουν καταραμένος…
ή, ίσως, ευλογημένος.
Μετά πίστεψα πως ίσως είχα μια αποστολή.
Ακόμα το πιστεύεις;
Άγνωσται αι βουλαί του Κυρίου.
Νομίζω πως απλώς… υπήρξα.
Πω, πω.
Παρακαλώ;
Ναι, Έλι.
Τι τρέχει;
Σάντι;
Έρχομαι.
Ναι;
Έχουμε το διαγώνισμα της Έλι εδώ;
Ναι, συγγνώμη.
Το πήρα μαζί με τα περιοδικά.
Το 'χω.
Όχι, ανησυχείς για τους γονείς σου; Μην ανησυχείς.
Το πέρασες, με c+.
Να 'σαι καλά.
Καλό παιδί.
Τι χρειάζεται την ιστορία μια φοιτήτρια ιατρικής;
–Εντάξει, κατάλαβα. –Σ' ευχαριστώ.
Συγγνώμη, παιδιά.
Τζον, σε παρακαλώ συνέχισε.
Νόμιζα πως το τελειώσαμε.
Όχι! Να το συνεχίσουμε.
Είναι ενδιαφέρον.
Εξάλλου, βρίσκω πως βγάζει αρκετό νόημα.
Σαν τον Χέγκελ: λογική από παράλογες υποθέσεις.
Αυτός ο Βαν Γκογκ;
Εκείνος μου τον έδωσε.
Ήμουν ο… Ζακ Μπορν τότε.
Ένας χοιροτρόφος.
Χοιροτρόφος;
Μου αρέσει η χειρωνακτική εργασία.
Ερχόταν κοντά στο εκτροφείο, ζωγράφιζε.
Μιλούσαμε για την αποτύπωση της φύσης στην τέχνη.
Τέρνερ, Σεζάν, Πιζάρο.
Α, τα τοπία της Νόλδης.
Όχι στον καιρό του Βαν Γκογκ.
Θα τα λάτρευε, όμως.
Ναι.
Καλά, δεν καταλαβαίνω…
γιατί δεν θυμάσαι από πού κατάγεσαι.
Η γεωγραφία δεν έχει αλλάξει.
Το έμαθα αυτό στις— –Τρομερές διαλέξεις του καθ. Χένσεν.
Αλλά έχεις δίκιο.
Πού ζούσες όταν ήσουν 5 χρόνων;
Στο Λιτλ Ροκ.
Σε έπαιρνε στην αγορά η μητέρα σου;
–Ναι. –Προς τα πού ήταν;
Από το σπίτι σου.
Δεν ξέρω.
Πόσο μακριά;
Ε, τρία τετράγωνα.
Υπήρχαν σημεία αναφοράς που κόλλησαν στο μυαλό σου;
Να, ήταν ένα βενζινάδικο
κι ένα μεγάλο χωράφι.
Μου είχαν πει ποτέ να μη πηγαίνω μόνη εκεί.
Κι αν επέστρεφες σήμερα εκεί,
θα ήταν το ίδιο;
Όχι. Σίγουρα θα ήταν αλλιώς, γεμάτο κτίρια.
Εξ ου και η φράση: «δεν μπορείς να γυρίσεις σπίτι».
Επειδή δεν είναι πια εκεί.
Φαντάσου το στη δική μου κλίμακα:
αποδημούσα μέσα σε έναν ατελείωτο επίπεδο χώρο
γεμάτο από ατελείωτα καινούρια πράγματα—
δάση, όρη, τούνδρα, φαράγγια.
Η μνήμη μου βλέπει ό,τι έβλεπα τότε.
Τα μάτια μου βλέπουν λεωφόρους, αστική ανάπτυξη,
χάμπουργκερ κάτω από τον Πύργο του Άιφελ.
Αρχικά, ο κόσμος μεγάλωνε και μεγάλωνε,
και μετά…
Σκέψου πόσα έπρεπε να ξεμάθω.
Και τώρα αποχωρείς.
Όπως είπες, λένε λόγια επειδή δεν γερνάω.
Και όταν γίνεται αυτό, αποχωρώ.
Ίσως είχε νόημα να στήσεις την επόμενη ταυτότητά σου
τα επόμενα δέκα χρόνια, και να κάτσεις εκεί.
Το 'κανα μερικές φορές,
μέχρι που υποκρίθηκα πως είμαι γιος μου.
«Τι, κι εσύ μηχανικός είσαι;
Είσαι ο γιος του Μπεν; Ήταν καλός άνθρωπος.»
Αποφεύγεις προβλήματα με πιστοποιητικά και συστάσεις.
Από την άλλη, με συνέλαβαν κάποιες φορές.
Πέρασα ένα χρόνο στη φυλακή, Βέλγιο, 1862—
δε θα το ξεχάσω αυτό—
επειδή πλαστογράφησα επίσημη αίτηση.
Πότε ήρθες στην Αμερική;
Το 1890, αμέσως μετά τον θάνατο του Βαν Γκογκ,
με μερικούς γάλλους μετανάστες…
...αποχώρησα.
Μια απάντηση για κάθε ερώτηση.
Εκτός από μία, Τζον.
Γιατί το κάνεις αυτό;
Καπρίτσιο. Ίσως όχι και τόσο καλή ιδέα.
Εγώ…
ήθελα να σας αποχαιρετήσω ως ο εαυτός μου,
όχι ως ό,τι νομίζατε πως είμαι.
Καλά, αφού δεν είναι αστείο,
νομίζουμε πως έχεις πρόβλημα.
Πολύ σοβαρό πρόβλημα.
Έχω να μεταφέρω κούτες.
Θα σου δώσω ένα χεράκι.
Δεν θα είχες κάποιο ενθύμιο, κάποιο κατασκεύασμα
να σου θυμίζει την προηγούμενη ζωή σου;
Σαν αυτό, ίσως;
Από μαγαζάκι. Αλήθεια.
Αν ζούσες 100… 1000 χρόνια…
ακόμα θα το είχες αυτό;
Τι θα σε έκανε να το κρατήσεις;
Ως αναμνηστικό της αρχής σου,
ακόμα κι αν δεν είχες… την αίσθηση της αρχής;
Θα είχε χαθεί, για πάντα.
Όχι.
Δεν έχω αντικείμενα.
Κράτα το.
Ενδιαφέρον.
Θα μπορούσες να πεις ψέματα γι' αυτό.
Μη μιλάτε για μένα όσο θα λείπω.
Σοβαρολογεί;
Αν ναι, λυπάμαι που το λέω, αλλά είναι…
Μα πώς κατάφερε να το κρύψει για δέκα χρόνια;
Τουλάχιστον δεν φαίνεται να είναι επικίνδυνος.
Τι κάνεις;
Ψάχνω για κρυμμένο μικρόφωνο.
«Κάντιντ κάμερα».
Βγάζει τρελές ιστορίες από το μυαλό του.
Ποτέ δεν τον ξαναείδα να συμπεριφέρεται έτσι.
Ναι, είναι τρελό.
Καλά, καλά, μόλις μπορέσεις.
Σε αγαπώ, ξέρεις.
Ξέρω.
Από την πρώτη μου εβδομάδα στο γραφείο.
Και;
Σε νοιάζομαι πάρα πολύ,
αλλά τώρα ξέρεις πού θα έμπλεκες.
Αλήθεια πιστεύεις πως είσαι σπηλαιάνθρωπος;
Εσύ το πιστεύεις;
Μπορείς να με αγαπήσεις… ή δεν πιστεύεις πια σ' αυτά;
Ξεπέρασα την αγάπη πάρα πολλές φορές.
Μου αρέσεις…
σαφώς νιώθω έλξη για σένα.
Αυτό είναι όλο;
Μου αρκεί.
Αν αυτό που λέω αληθεύει, εσύ και τα παιδιά θα γεράσετε.
Ενώ εγώ όχι.
Και μια μέρα θα φύγω.
Θα γυρίσεις στους γεροντοέρωτές σου…
Το θέμα είναι πως,
δεν μπορώ να σου προσφέρω το «για πάντα».
Πόσο είναι το «για πάντα»;
Ποιος το έχει στ' αλήθεια;
Οι γονείς μου χώρισαν πριν γεννηθώ εγώ,
και ο επόμενος γάμος της μαμάς κράτησε, πόσο, τρία ολόκληρα χρόνια;
Επιπλέον, υπάρχει ο θάνατος, η αρρώστια, η θεία θέληση…
κανείς δεν ξέρει πόσο πολύ καιρό θα έχει.
Ή πόσο λίγο.
Σ' αγαπώ.
Πάρε ό,τι μπορείς να πάρεις.
Δέκα χρόνια, ας πούμε;
Α! Χα, χα, χα!
Γιατί το έκανες αυτό;
Ήθελα να δω πόσο γρήγορος είσαι. Τα αντανακλαστικά σου.
Δεν έχω μάτια στην πλάτη,
δεν μπορώ να ακούσω το βάδισμα του ψύλλου,
και δεν είμαι υπεράνθρωπος καθ' οιονδήποτε τρόπο.
Καλά, εγώ έχω μαύρη ζώνη δεύτερο νταν.
Εξάσκησέ το άλλα χίλια χρόνια.
Καλά. Άσε με, άσε με.
Χριστέ.
Καλή επίδειξη, Χάρι.
Τρίψ' τη στη μούρη σου, Νταν.
Εγώ έχω κι άλλες ερωτήσεις.
Κι εγώ, Τζον.
Δηλαδή, τελειώσαμε με την προϊστορία;
Θυμάσαι καθόλου την πρώτη σου γλώσσα;
Λίγο. Ένα πράγμα δεν έχει αλλάξει πολύ…
Έκανες ποτέ τέχνη των σπηλαίων;
Ξέρεις τα πέτρινα τεχνουργήματα στο Λεζαζί;
Ήταν το έργο ενός άντρα που λεγόταν…
Γκιρό.
Έκανε πολύ καλή δουλειά.
Ζωγράφιζε τα ζώα που ελπίζαμε να πιάσουμε για να φάμε.
Μια μέρα μετά από κυνήγι χωρίς αποτέλεσμα,
ο αρχηγός μας του έσπασε τα δόντια επειδή η μαγεία του δεν είχε πιάσει.
Έκτοτε, κάποιος έπρεπε να του μασάει την τροφή.
Στο τέλος, έπαθε— υποψιάζομαι—
μόλυνση σιαγόνας, και τον παράτησαν.
Φρικτό.
Πρέπει να ξέρεις τι να σκοτώνεις.
Γι' αυτό όλοι οι φοιτητές σου
λένε πως οι ιστορικές σου γνώσεις είναι…
τόσο αξιοθαύμαστες;
Όχι, αυτές είναι κυρίως αποτέλεσμα μελέτης.
Να θυμάστε, ένας άνδρας, σ' έναν τόπο τη φορά.
Η μοναχική μου οπτική γωνία…
σε έναν κόσμο που μου ήταν σχεδόν άγνωστος.
Καλά, ας μιλήσουμε για ό,τι λες πως ξέρεις για…
τους ιστορικούς χρόνους. –Μη τον ενθαρρύνεις.
Ίντιθ.
Τις επόμενες χιλιετίες, το κλίμα ζέστανε.
Μερικές χιλιετίες—
να, τώρα μαντεύεις.
Δεν θα βγάλεις άκρη έτσι, Αρτ.
Ε τότε, συνέχισε, σε παρακαλώ.
Κυνηγούσαμε ταράνδους, μαμούθ—
Βίσωνες, άλογα.
Τα θηράματα υποχωρούσαν βόρεια καθώς άλλαζε το κλίμα.
Σας ήρθε η ιδέα να καλλιεργήσετε την τροφή σας
αντί να τη συλλέγετε,
να εκτρέφετε ζώα αντί να τα κυνηγάτε.
Τα πάω καλά ως εδώ;
Στοιχηματίζω πως ναι.
Η ζωή δίπλα σε λίμνες γίνεται πιο κοινή,
ψάρεμα, ξαντέριασμα— έλα τώρα!
Τζον, αυτά τα βρίσκεις σε οποιοδήποτε εγχειρίδιο.
Ακόμα και το δικό σου.
Τα περισσότερα τα πέτυχες.
Τελικά, κατευθύνθηκα προς την ανατολή.
Με έπιασε περιέργεια για τον κόσμο.
Είχα συνηθίσει να κινούμαι μόνος,
μαθαίνοντας πώς να ταιριάζω με άλλους όταν έπρεπε.
«Ανατολικά».
Προς τον ανατέλλοντα ήλιο;
Ναι. Πίστευα πως εκεί θα ήταν πιο ζεστά.
Τότε ήταν που είδα έναν ωκεανό.
Τη Μεσόγειο, πιθανώς.
Ήταν γύρω στην αρχή της εποχής του ορείχαλκου.
Οπότε ακολούθησα τις εμπορικές οδούς της ανατολής.
Χαλκός, κασσίτερος... Μάθαινα γλώσσες στην πορεία.
Παντού, μύθοι για τη Δημιουργία,
νέοι θεοί, τόσο πολλοί, τόσο διαφορετικοί.
Τελικά συνειδητοποίησα πως…
όλα ήταν μάλλον κουραφέξαλα.
Ήμουν λοιπόν Σουμέριος για 2000 χρόνια…
και τέλος Βαβυλώνιος υπό τον Χαμουραμπί.
Σπουδαίος άνδρας.
Και ήμουν σε πλοία ως Φοίνικας, για λίγο καιρό.
Βλέπετε, οι αποχωρήσεις ήταν εύκολες όταν ήμουν κυνηγός-συλλέκτης…
δύσκολες όταν σχηματίστηκαν τα χωριά,
δυσκολότερες σε πόλεις-κράτη όπου η εξουσία ήταν κεντρική.
Οι ξένοι ήταν ύποπτοι.
Μου φαινόταν ότι αποχωρούσα συνέχεια.
Έμαθα μερικά νέα κόλπα…
Μέχρι που προσποιήθηκα πως πέθανα, μια-δυο φορές.
Συνέχισα ανατολικά…
μέχρι την Ινδία…
ευτυχώς την εποχή του Βούδα.
«Ευτυχώς».
Ο εκπληκτικότερος άνθρωπος που έχω γνωρίσει.
Με δίδαξε πράγματα που ποτέ πριν δεν είχα σκεφτεί.
Μελέτησες… με τον Βούδα;
Ώσπου πέθανε.
Ήξερε πως είχα κάτι διαφορετικό.
Ποτέ δεν του το είπα.
Είναι συναρπαστικό.
Σχεδόν εύχομαι να ήταν αλήθεια.
Ναι, αν είναι αλήθεια, γιατί μας τα λες;
Εννοώ, μπορεί μετά που θα φύγουμε από 'δώ,
να πάμε να το πούμε σε όλους.
Θα χάνονταν όλα στη δυσπιστία.
Απλά φήμες που κυκλοφορούν.
Καμία αξιοπιστία.
Ακόμα κι αν σας έκανα να με πιστέψετε,
σε ένα μήνα, θα είχατε πάψει.
Μερικοί από εσάς θα με αποκαλούσαν ψυχοπαθή,
άλλοι θα θύμωναν με το ανούσιο αστείο.
Μερικοί έχουμε θυμώσει ήδη.
Αυτό… ήταν κακή ιδέα.
Σας αγαπώ όλους, και δεν θέλω
να σας κάνω να υποφέρετε.
Τότε γιατί το κάνεις;
Επειδή ήθελα να σας αποχαιρετήσω—
Ως ο εαυτός σου.
Νομίζω πως αυτό το έκανες,
όποιος κι αν είναι ο εαυτός σου.
Ήρεμα, Ίντιθ.
Απλά βαθμολογούμε την εργασία του.
Κατάλαβα τι γίνεται. Εσύ παίζεις τον καλό μπάτσο, Νταν.
Κανένα πρόβλημα. Απόλαυσέ το.
Εντάξει, νομίζω πως όλα αυτά είναι απλώς μια απάτη.
Θα έπρεπε να φύγω, αλλά θα κάτσω.
Ξέρετε γιατί; Επειδή θέλω να δω τι σημαίνουν όλα αυτά.
Κι εγώ το ίδιο. Τι σημαίνουν όλα αυτά;
Ας ρωτήσουμε τον Δρα «Φρόιντ», που μόλις κατέφτασε.
Ε, Γουίλ! Γουίλ!
Αρτ. Γεια.
Τζον!
Χαίρομαι που σε πρόλαβα.
Κάποιος ανέφερε πως φεύγεις—
Σε κάλεσε, σου είπε πως τρελάθηκα.
Χαίρομαι που ήρθες. Τα πράγματα πάνε σε απρόσμενες κατευθύνσεις.
Ναι, έτσι άκουσα.
Γεια.
Πεινάς;
Όχι, ευχαριστώ.
–Ουίσκι; –Τζόνι Γουόκερ πράσινο.
Ω, ναι.
Μου φαίνεσαι γνώριμη, καλή μου. –Λίντα Μέρφι.
Είμαι στην τάξη ψυχολογίας σας κάθε Τρίτη, Δρ Γκρούμπερ.
Α, καλά. Αυτό εδώ το μάθημα ίσως είναι
κάτι που δεν φαντάστηκα ποτέ.
Λυπάμαι που θα είμαι τόσο άμεσος, Τζον,
αλλά αυτοί εδώ οι άνθρωποι ανησυχούν πολύ για 'σένα.
Ναι, φτιάχνω χάρτινους δεινόσαυρους.
Αλήθεια θα ήθελα να είμαι εδώ από την αρχή.
Κι εγώ το ίδιο.
Επιτρέψτε μου να σας πω κάτι τώρα.
Με κανένα τρόπο στον κόσμο
δεν μπορεί ο Τζον να μας αποδείξει την ιστορία του.
Όπως κι εμείς δεν μπορούμε να την αποδείξουμε ψευδή.
Όσο εξωφρενική κι αν νομίζουμε πως είναι,
όσο καλά μορφωμένοι κι αν νομίζουμε μερικοί πως είμαστε,
δεν υπάρχει κανένας απολύτως τρόπος να την αποδείξουμε ψευδή.
Ο φίλος μας είναι είτε σπηλαιάνθρωπος, είτε ψεύτης, είτε παλαβός.
Γι' αυτό, όσο το σκεφτόμαστε,
γιατί να μην… αφεθούμε;
Εννοώ, πού ξέρετε,
μπορεί να μας καταφέρει να τον πιστέψουμε,
ή μπορεί εμείς να τον επαναφέρουμε στην πραγματικότητα.
–«Να τον πιστέψουμε»; –Και ποιανού την «πραγματικότητα»;
Ώστε… είσαι σπηλαιάνθρωπος.
Ναι. Ε…
ήμουν Κρο-Μανιόν, νομίζω.
Δεν ξέρεις αν είσαι σπηλαι- άνθρωπος ή όχι;
Όχι, γι' αυτό είμαι σίγουρος.
Κρο-Μανιόν, λοιπόν. Πότε το πρωτοσυνειδητοποίησες;
Όταν πρωτο-χαρακτηρίστηκε ο Κρο-Μανιόν,
όταν του έδωσε όνομα η ανθρωπολογία,
απέκτησα κι εγώ όνομα.
Λοιπόν, συνέχισε.
Σίγουρα έχεις περισσότερα να πεις.
Θέλεις να ξαπλώσω στον καναπέ;
Άμα θέλεις.
Ως ιατρός, είμαι περίεργος.
Σε αυτή την μακρότατη ζωή που περιγράφεις,
υπήρξες ποτέ άρρωστος;
Βέβαια, όπως όλοι.
Βαριά άρρωστος;
Μερικές φορές.
Από τι; Γνωρίζεις;
Στην προϊστορία, δεν μπορώ να σου πω.
Ίσως πνευμονία, μια-δυο φορές.
Τους τελευταίους αιώνες,
τη γλίτωσα από τυφοειδή, κίτρινο πυρετό,
ευλογιά… γλίτωσα από τη μαύρη πανώλη.
Βουβωνική;
Αυτό είναι φρικτό.
Περισσότερο από όσα λέει η ιστορία.
Και ευλογιά— αλλά δεν έχεις ουλές.
Δεν κάνω ουλές.
Όχι, Τζον, αυτό είναι αδύνατο.
Σας παρακαλώ, ας δεχτούμε
την ιστορία του Τζον και ας το ψάξουμε από αυτή την οπτική.
Το να μη κάνει ουλές, δεν είναι πιο παράξενο από τα άλλα.
Τζον, πριν φύγεις, πέρνα από το εργαστήριό μου,
να υπομείνεις μερικά τεστ από…
τον φιλικό βιολόγο της γειτονιάς σου.
Αποφεύγω τα εργαστήρια.
Φοβάμαι μήπως μπω και μείνω χίλια χρόνια μέσα
ενώ διάφοροι καπνιστές προσπαθούν να με εξηγήσουν.
Πιστεύεις πως θα σε πρόδιδα;
Και οι τοίχοι έχουν αυτιά.
Ιατρικές εξετάσεις ίσως αποδείκνυαν όσα λες.
Δεν θέλω να τα αποδείξω.
Ώστε μας τα λες αυτά, το μυθιστόρημα του αιώνα,
και δε σε νοιάζει αν σε πιστεύουμε ή όχι;
Μάλλον δεν θα έπρεπε να περιμένω να με πιστέψετε.
Δεν είστε τόσο τρελοί, όσο νομίζετε πως είμαι εγώ.
Αμήν.
Πάντα σε συμπαθούσα…
–Σ' ευχαριστώ, καλή μου. –…αλλά αυτό αρχίζει και αλλάζει.
Σίγουρα δεν πιστεύεις αυτή την ανοησία!
Νομίζω πως θα 'πρεπε να παραμείνουμε ευγενικοί προς
κάποιον που ξέρουμε και εμπιστευόμαστε, Ίντιθ.
Μα κάθεστε εδώ— δεν μπορείτε να διαψεύσετε την ιστορία του.
Το μόνο που μπορείτε να κάνετε είναι να την κοροϊδέψετε.
Αυτό κάνεις εσύ, Τζον;
Γελάς μ' εμάς από μέσα σου;
Θα ήθελα να μην αισθάνεσαι έτσι.
Αυτό που λες… προσβάλλει την κοινή λογική.
Το ίδιο και η σχετικότητα, η κβαντική μηχανική—
έτσι λειτουργεί η φύση.
Μα η ιστορία σου δεν ταιριάζει με τη φύση όπως την ξέρουμε.
Μα ξέρουμε τόσο λίγα, Νταν.
Ξέρουμε τόσο λίγα.
Πόσοι από 'σάς ξέρετε πέντε ευφυίες στον τομέα σας
με τους οποίους διαφωνείτε… κι έναν που να θέλετε να πνίξετε;
Όλους θέλω να τους πνίξω.
Εμένα μου φτάνει που πρέπει να ακούω
τα ηλίθια αστεία του Χάρι.
Σ' ευχαριστώ πολύ, Ίντιθ.
Ίσως όταν πάω 110, να είμαι όσο έξυπνος είσαι κι εσύ.
Ακόμα κι αν ζούσες όσο κι ο Τζον, ακόμα ανώριμος θα ήσουν.
Ελάτε, παιδιά. Ηρεμήστε.
Πόσο συχνά γνωρίζουμε κάποιον που λέει πως είναι άνθρωπος της λίθινης εποχής;
Εμένα, μια φορά μου φτάνει.
Ίντιθ.
Εντάξει. Κάποιος με το δικό σου μυαλό—
θα είχε μελετήσει πολύ.
Έχω δέκα πτυχία, συμπεριλαμ- βανομένων των δικών σας…
εκτός από το δικό σου, Γουίλ.
Αυτό με κάνει να νιώθω λιλιπούτειος…
Αυτά κατά τη διάρκεια 170 ετών.
Πήρα το πτυχίο βιολογίας στην Οξφόρδη το 1840,
οπότε έχω χάσει κάποιες εξελίξεις. Το ίδιο και σε άλλους τομείς—
δεν προλαβαίνω να μαθαίνω κάθε τι νέο που βγαίνει.
Κανείς δεν προλαβαίνει.
Ούτε καν σε μία μόνο ειδικότητα. –Πάει ο μύθος του υπερ-σοφού,
παντογνώστη αθανάτου.
Βλέπω τι εννοείς, Τζον.
Ασχέτως του πόσο ζη ένας άνθρωπος, δεν μπορεί να προηγείται της εποχής του.
Δεν μπορεί να γνωρίζει περισσότερα απ' όσα οι καλύτεροι της φυλής.
Αν αυτό— εννοώ, όταν μαθεύτηκε πως ο κόσμος είναι στρογγυλός,
το έμαθες κι εσύ.
Πήρε λίγο καιρό.
Τα νέα διαδίδονταν αργά, πριν εξελιχτούν οι επικοινωνίες.
Υπήρχαν κοινωνικά εμπόδια,
προκαταλήψεις, φωνές από την εκκλησία.
Δέκα διδακτορικά.
Εντυπωσιακό, Τζον. Τα δίδαξες;
Μερικά.
Κι εσείς μπορεί να κάνατε το ίδιο.
Δεν έγινα ιδιοφυία επειδή έζησα 14000 χρόνια.
Απλά είχα χρόνο.
Χρόνος…
Δεν τον βλέπουμε, δεν τον ακούμε,
δεν έχει βάρος, δεν τον μετράμε σε ένα εργαστήριο.
Είναι η υποκειμενική αντίληψη του να γινόμαστε
αυτό που είμαστε αντί αυτού που ήμαστε πριν ένα νανοδευτερόλεπτο,
και γινόμαστε αυτό που θα είμαστε το επόμενο νανοδευτερόλεπτο.
Οι ινδιάνοι Χόπι βλέπουν τον χρόνο σαν τοπίο:
υπάρχει πίσω μας και μπροστά μας,
κι εμείς κινούμαστε μέσα στο τοπίο…
κομμάτι-κομμάτι.
Τα ρολόγια μετράνε τον χρόνο.
Όχι, τον εαυτό τους μετράνε.
Το αντικειμενικό μέσο μέτρησης ενός ρολογιού είναι ένα άλλο ρολόι.
Πολύ ενδιαφέροντα. Τι έχουν να κάνουν με τον Τζον;
Α, ίσως είναι ένας άνθρωπος
που ζη έξω από τον χρόνο όπως τον ξέρουμε.
Ναι… ε, λοιπόν,
συχνά οι άνθρωποι κουβαλάνε όπλα στις μέρες μας.
Αν σε πυροβολούσα, Τζον; Είσαι αθάνατος;
Θα επιζούσες;
Ποτέ δεν είπα πως είμαι αθάνατος, μόνο γέρος.
Μπορεί να πέθαινα.
Και μετά εσύ θα αναρωτιόσουν
έγκλειστος για την υπόλοιπη ζωή σου τι πυροβόλησες.
Καλά, ε… μπορώ;
Προτιμότερο από όπλο.
Γουίλ, το παράκανες λίγο.
Ω… βιβλία.
Διδακτορικά.
Ναι, μεγάλωσες κι άλλαξες.
Αλλά πάντα υπάρχει η εκ γενετής φύση.
Μήπως θα ήσουν πιο άνετα οκλαδόν έξω στην αυλή;
Καμιά φορά κάθομαι έτσι, Γουίλ.
Κοιτάζω τ' άστρα επάνω.
Αναρωτιέμαι.
Και τι σκεφτόταν για τ' άστρα ο πρωτόγονος άνθρωπος;
Μεγάλο μυστήριο.
Υπήρχαν θεοί εκεί πάνω, τότε.
Μας το έλεγαν σαμάνοι που ήξεραν απ' αυτά.
Ακόμα μας τα λένε.
Ευχήθηκες ποτέ να τελείωνε;
Όχι.
Δεκατέσσερις χιλιάδες χρόνια…
Τραυματισμοί, ασθένειες, καταστροφές.
Τα πέρασες όλα κι επέζησες. Είσαι ένας πολύ τυχερός άνθρωπος.
Περάστε.
Ο Τζον Γέροου;
Ναι.
Ήρθαμε να πάρουμε τα έπιπλα για το φιλανθρωπικό ίδρυμα.
Πάρτε τα όλα.
Να, πάρτε αυτή την καρέκλα. Πάω να πίνω στη γωνία.
Τα… τα δωρίζεις;
Όλα;
Θα πάρω άλλα.
Πάντα ταξιδεύεις χωρίς πολλά πράγματα;
Μόνο έτσι μπορείς να μετακινείσαι.
Α…
μίλησες πάρα πολύ για το πόσο πολύ έζησες.
Τι σκέφτεσαι για τον θάνατο, Τζον;
Φοβάσαι τον θάνατο;
Ποιος δεν τον φοβάται;
Πώς αντιμετώπιζε τον θάνατο ο πρωτόγονος άνθρωπος;
Είχαμε την πρακτική αντίληψη.
Ξέρετε, κάποιος σταμάταγε,
έπεφτε, δεν ξανασηκωνόταν.
Άρχιζε να μυρίζει άσχημα, διαλυόταν.
Τους τραυματισμούς τους καταλαβαίναμε—
αν τα σωθικά κάποιου έπεφταν στο έδαφος.
Οι μολύνσεις…
αυτές ήταν, ε, μυστηριώδεις.
Η γήρανση…
το μεγαλύτερο μυστήριο όλων.
Συνειδητοποίησες πως ήσουν διαφορετικός.
Πιο πολύ μου πήρε να καταλάβω πώς ήμουν διαφορετικός.
Να βρω έναν τρόπο να συνθέσω
την εμπειρία μου σε μια θεώρηση του εαυτού μου.
Στην αρχή, νόμιζα πως όλοι οι άλλοι είχαν
κάποιο πρόβλημα.
Γερνούσαν και πέθαιναν, το ίδιο και τα ζώα…
αλλά όχι εγώ.
Συγγνώμη, καλή μου.
Ζης απλά.
Είχα και κάστρα, αλλά γιατί να αφήνεις πολλά, αν πάντα πρέπει να τα αφήνεις;
Έχω λεφτά.
Τι, πήρες μετοχές της AT&T όταν είχε μισό δολάριο, Τζον;
Καθώς κάποιος γερνάει,
οι μέρες, εβδομάδες, μήνες περνάνε όλο και πιο γρήγορα.
Πώς σου φαίνεται μια μέρα, ένας χρόνος ή ένας αιώνας;
Ο κύκλος γέννησης-θανάτου;
Αναταράξεις.
Συναντώ κάποιον,
μαθαίνω το όνομά του, λέω μια κουβέντα, και μετά χάνεται.
Άλλοι έρχονται σαν τα κύματα. Υψώνονται, πέφτουν.
Κυματισμοί σε ένα σιτοχώραφο, που το φυσάει ο αέρας.
Νιώθεις ποτέ κουρασμένος απ' όλα;
Βαριέμαι πού και πού.
Κάνουν τα ίδια ηλίθια λάθη ξανά και ξανά.
«Κάνουν».
Συνεπώς, βλέπεις τον εαυτό σου ως ξέχωρο από την υπόλοιπη ανθρωπότητα.
Δεν το εννοούσα έτσι.
Αλλά, βέβαια…
είμαι ξεχωριστός.
Νιώθεις άνετα γνωρίζοντας πως έχεις ζήσει
ενώ όλοι όσοι γνώριζες— όλοι όσοι γνώριζες, Τζον!—
έχουν πεθάνει;
Λυπήθηκα που έχασα κάποιους…
πολλές φορές.
Ένιωσες ποτέ ενοχή γι' αυτό— κάτι σαν «ενοχή του επιβιώσαντα»;
Με την αυστηρή ψυχολογική έννοια;
Φαντάζομαι πως ναι.
Ναι.
Μα τι μπορώ να κάνω γι' αυτό;
Πράγματι.
Συγγνώμη, κυρία μου.
Κύριοι, λέω… να κρατήσω τον καναπέ.
Ευχαριστώ.
Κυρίες μου; Γουίλ; –Όχι, όχι…
Έχεις την καρδιά σου. Μη γκρινιάζεις.
Τι λες να αλλάξεις το θέμα, Γουίλ;
Φτάνει πια με… με τον θάνατο.
Όμως αυτή είναι η άλλη πλευρά του νομίσματος, Χάρι.
Είμαι πολύ περίεργος να μάθω τα αισθήματά του.
Θα προτιμούσες να τον ρωτούσα για τον πατέρα του;
Νόμιζα πως πάντα ξεκινάς με «πες μου για τη μητέρα σου».
Ναι, αλλά η προϊστορία ήταν έντονα πατριαρχική.
Σίγουρα θυμάσαι τον πατέρα σου.
Νομίζω πως θυμάμαι μια φιγούρα,
ίσως μεγαλύτερο αδελφό, ή κοινωνικό πατέρα.
Καλά, δεν πειράζει.
Εδώ σχεδόν δεν θυμάμαι τον δικό μου πατέρα.
Νιώθεις κενό στη ζωή σου εξ αιτίας αυτού, Τζον…
κάτι που θα ήλπιζες να γέμιζε από ένα πρόσωπο, μια φωνή, μια εικόνα;
Όχι τώρα πια.
Πρέπει να υπήρξε κάποιος— πιθανώς πολλοί—
που είχαν μεγάλη σημασία για 'σένα.
Που αγαπούσες.
Τους είδες να γερνούν και να πεθαίνουν…
φίλος, συνάδελφος, σύζυγος.
Σίγουρα είχες συζύγους και παιδιά.
Θα αποχωρούσα.
Έπρεπε να αποχωρήσω.
Κι έτσι έγινε ο πιο πολύγαμος της ιστορίας…
Σκέφτηκες ποτέ σου… «καλύτερα να πέθαινα εγώ»;
Μπορεί.
Ναι, ο Αρτ μού είπε πως
μερικοί από τους πρώτους συντρόφους σου φοβόνταν πως τους έκλεβες τη ζωή.
Σκέφτηκες μήπως όντως το έκανες;
Ίσως το κάνεις!
Ανέκαθεν υπήρχαν θρύλοι για κάτι τέτοιο,
ένα πλάσμα, όχι εντελώς ανθρώπινο,
που δε ρουφάει το αίμα, αλλά την ίδια τη ζωή;
Θεέ μου, Γουίλ.
Υποσυνείδητα, ίσως,
με κάποιο βιολογικό ή παραψυχικό μηχανισμό,
που ίσα που μπορούμε να φανταστούμε.
Δε λέω πως θα έκανες εκούσια κάτι τέτοιο.
Δε λέω καν ότι θα ήξερες πώς…
Ξέρεις;
Θα ήταν κάτι τέτοιο δίκαιο;
Ώστε με πιστεύεις τώρα;
Απλά εξερευνώ τα όσα είπες.
Δεν έχει σημασία αν τα πιστεύω ή όχι.
Θα πεθάνουμε…
εσύ θα ζήσεις.
Θα έρθεις στην κηδεία μου, Τζον;
Ε, Γουίλ…
Το παρατραβάς.
Δεν το ζήτησε ο Τζον να είναι έτσι.
Κι εμείς δεν ζητήσαμε να το μάθουμε.
Μα αν ήταν αλήθεια,
υπάρχει κάποιος ανάμεσά μας που δε θα ένιωθε φθόνο…
ίσως και λίγο μίσος;
Μας είπες για τον εαυτό σου, Τζον. Φαντάζεσαι πώς νιώθουμε εμείς;
Ποτέ δεν το σκέφτηκα.
Αφού εσύ μπορεί να μη πεθάνεις, ενώ εμείς θα πεθάνουμε...
θα υπάρχει κάποιος λόγος γι' αυτό, σωστά;
Ίσως είσαι κάποιος ειδικός.
Αυτό είναι, κύριε Γέροου. Καλό βράδυ.
Ευχαριστώ, επίσης.
Ή είσαι βαμπίρ, Τζον;
Έστω και εν αγνοία σου.
Στέκεσαι ζωντανός και όρθιος σε ένα νεκροταφείο που έχεις γεμίσει εσύ;
Το παρατραβάς.
Βαριέσαι, ίσως νιώθεις μόνος, επειδή η καρδιά σου
δεν μπορεί να κρατήσει τους θησαυρούς της.
Αυτό είναι που κάνεις;
Έζησες αμαρτωλή ζωή;
Αν ναι, τότε ίσως…
είναι καιρός να πεθάνεις.
Για μισό λεπτό…
Κοίτα, δεν ξέρω τι κάνει ο Τζον,
αλλά σίγουρα δε μου αρέσει αυτό που κάνεις εσύ.
Δώσ' μου το όπλο ή θα σου σπάσω το ρημάδι το χέρι σου!
Σαν προπονητής ποδοσφαίρου ακούγεσαι, Νταν.
Τι λες, Τζον;
Να σε πυροβολήσω στο χέρι;
Ίσως να το παρακολουθήσουμε όσο θεραπεύεται.
Μια σφαίρα στο κεφάλι!
Τι ακριβώς θα συμβεί;
Έχω εργασίες να διορθώσω.
Όσο κι αν σιχαίνομαι αυτή τη δουλειά, είναι προτιμότερη από αυτό.
Σας αφήνω.
Ιησού Χριστέ!
Τι στο διάολο έγινε τώρα;
Πού βρήκε όπλο;
Σε είχε στριμώξει, Τζον.
Είσαι αλήθεια τόσο έξυπνος;
Δεν συμπεριφέρεται έτσι ο Γουίλ.
Η Μαίρη πέθανε χτες.
Ποια;
Η γυναίκα του.
Είχε... καρκίνο στο πάγκρεας.
Γουίλ!
Δεν ήξερα για τη Μαίρη.
Συγγνώμη. Καταλαβαίνω πώς σου φάνηκε όλο αυτό.
Σε παρακαλώ, άσε με να φέρομαι παιδιάστικα στη μοναξιά μου.
Γουίλ, σε παρακαλώ.
Μα τι στο διάολο σκεφτόσουν, Αρτ;
Έλα τώρα. Κάτι έπρεπε να γίνει.
Οφείλω να πω πως συμφωνώ.
Είναι και φίλος μας.
Ό,τι κι αν γίνεται στον κόσμο, είναι φίλος μας!
Είσαι σίγουρος γι' αυτό;
Γιατί είσαι τόσο σκληρή μαζί του, Ίντιθ;
Ένας από τους αγαπημένους μου ανθρώπους εξαφανίστηκε.
Μπορείς να πάθεις Αλτσχάιμερ στα 35;
Ίσως προσπαθώ να τον ξυπνήσω.
Ίσως να παραείμαι θλιμμένη για να κλάψω.
Αυτά που είπα για τον εαυτό μου τον πλήγωσαν.
Ανταπέδωσε δεξιότεχνα—
αυτά που είπε για κλοπή της ζωικής δύναμης;
Πάντα απορούσα για τις αιτίες.
Λοιπόν, έχουμε ακόμα να φάμε το απόγευμα, σωστά.
Παντομίμα;
Όχι. Τζον;
Θα σου κάνω παντομίμα, και είναι ειδικά για 'σένα.
Σάντι, έλα εδώ.
Έλα, έλα, έλα!
Εντάξει, αυτό για 'σένα.
Έτοιμος;
Ο πρώτος μου γάμος;
Αυτός είσαι.
Αυτός είσαι!
Πολύ καλό, και στοιχηματίζω πως τουλάχιστον ένας μας
είναι άμεσος απόγονός σου.
Και δεν έστειλα ούτε Χριστουγεννιάτικη κάρτα.
Χριστουγεννιάτικη; Γιατί όχι κάρτα γεννεθλίων;
Ας μην αρχίσω να λέω για κεράκια…
πόσο φύσημα θέλει!
Να φυσάς για πολλά χρόνια…
Τέλος πάντων. Προσπάθησα.
Λοιπόν, πείτε με υπανάπτυκτο, αλλά θέλω ν' ακούσω κι άλλα.
Κι εγώ.
Κι άλλο.
Ορκίζεσαι σε ό,τι έχεις πιο ιερό πως δεν πρόκειται για χαζή
ιστορία επιστημονικής φαντασίας ή…
ότι μας δουλεύεις;
Επόμενη ερώτηση.
Συνειδητοποιείς… πως αυτό είναι πρόσκληση
για ανθρώπους με λευκές ποδιές και χαπάκια ευτυχίας;
Σκεφτείτε το:
ένας μηχανισμός που επιτρέπει επιβίωση για χιλιάδες χρόνια;
Θα μας τέλειωνε ο χώρος ακόμα πιο γρήγορα.
Θα έπρεπε να αποικίσουμε τον Άρη καθώς θα επεκτεινόμαστε.
Θα μου άρεσε αυτό… να πάω σ' έναν πλανήτη κάποιου άλλου άστρου.
Σε ζηλεύω.
Είχατε δεινοσαυράκι κατοικίδιο;
Οι δεινόσαυροι ήταν κάπως παλαιότεροι.
Να και κάτι παλαιότερο.
Σίγουρα μπορείς να μας πεις χιλιάδες λεπτομέρειες, Τζον, που επιβεβαιώνουν
την ιστορία σου, από τους Μαγδαληνούς ως στον Βούδα, ως το τώρα.
Δέκα χιλιάδες, κι εσύ θα έπαυες να γράφεις βιβλία.
Ψύχρα έπιασε.
Έλα εδώ. Κάτσε πλάι μου.
Εδώ γεννιέται μια ενδιαφέρουσα ερώτηση, Τζον.
Μπορεί να υπάρχουν κι άλλοι σαν εσένα που γλίτωσαν τη γήρανση όπως εσύ;
Αποτελώντας κάτι εξαίρετο και εντελώς άγνωστο για τη βιολογία.
Συνέχεια μαθαίνουμε.
Ναι, αλλά πώς θα το ήξερε;
Δεν φοράει καμιά κονκάρδα που να λέει «Φλίντστοουνς».
Ήταν ένας τον 17ο αιώνα.
Πού ήσουν το 1292 μ.Χ.;
Πού ήσουν εσύ τέτοια μέρα πέρυσι;
Τέλος πάντων, ήταν στα 1600, και συνάντησα κάποιον
και είχα μια διαίσθηση πως ήταν…
σαν εμένα, οπότε του το είπα.
Να, είδες; Είπες πως πρώτη φορά το κάνεις.
Το ξέχασα.
Μια τρύπα στην ιστορία σου, Τζον;
Ξεχνάω λόγω ηλικίας... Τέλος πάντων, εκείνος είπε «ναι»,
αλλά από άλλο χρόνο και τόπο.
Δύο μέρες μιλάγαμε.
Όλα ήταν πολύ πειστικά, αλλά δεν ήμαστε σίγουροι.
Ο ένας επιβεβαίωνε τα λεγόμενα του άλλου,
αλλά πώς ξέρουμε αν η επιβεβαίωση ήταν αυθεντική ή μόνο μια ηχώ;
Ήξερα πως εγώ έλεγα την αλήθεια,
αλλά σκεφτόμουν, «αυτός ίσως με δουλεύει».
Ξέρετε, κάποιος λόγιος μελε- τητής όλων όσων αναφέραμε.
Είπε πως κι εκείνος είχε την ίδια επιφύλαξη.
Ενδιαφέρον αυτό.
Όπως κι εμείς δεν είμαστε σίγουροι, ακόμα κι αν το θέλαμε—
εννοώ, και σίγουροι να ήμαστε, εσύ δεν μπορούσες να είσαι.
Χωρίσαμε, είπαμε να κρατήσουμε επαφή—
φυσικά, δεν κρατήσαμε—
και 200 χρόνια μετά νόμισα πως τον είδα σε σιδηροδρομικό σταθμό στις Βρυξέλες.
Τον έχασα στο πλήθος.
Τι κρίμα.
Εννοώ, αν ήταν αλήθεια.
Σου 'χω μια ερώτηση:
τι κάνεις στον ελεύθερο χρόνο σου;
Περίπου κάθε 50 χρόνια, όταν θέλω να ξεφύγω λίγο,
πάω σε μια πρωτόγονη φυλή στη Νέα Γουινέα
όπου με λατρεύουν ως αθάνατο θεό,
κι έχουν ένα τεράστιο άγαλμά μου.
Μεγάλη γιορτή.
Ναι, έχω πολλές αναμνηστικές φωτό, αλλά τις έχω πακετάρει ήδη. Συγγνώμη.
Δεν θα πω το προφανές κακό αστείο για άπλυτους σπηλαιανθρώπους.
Για την ακρίβεια, το πλύσιμο ήταν κοινό μέχρι το μεσαίωνα, όταν η εκκλησία είπε
πως ήταν αμαρτία να ξεπλένουμε τη σκόνη του Θεού,
οπότε οι άνθρωποι έραβαν πάνω τους τα εσώρουχά τους τον Οκτώβρη
και τα ξήλωναν τον Απρίλη.
Είπες πως απλώς υπήρξες. Δεν το πιστεύω αυτό.
Αν η ιστορία σου αληθεύει, πώς επέτρεψε ο Θεός να υπάρξεις;
Ενδιαφέρον σημείο.
Είσαι θρήσκος, Τζον;
Δεν ακολουθώ καμία γνωστή θρησκεία. Όχι.
Ποτέ;
Πριν πολύ καιρό, ναι, όπως οι περισσότεροι.
Μερικοί δεν το ξεπερνούν ποτέ.
Πιστεύεις στον Θεό;
Όπως είπε ο Λαπλάς, «αυτή η υπόθεση δεν μου είναι αναγκαία».
Μπορεί να υπάρχει, όμως.
Είναι παντού. Απλά δεν τον βλέπουμε.
Χα, αν αυτό ήταν το καλύτερο που μπορώ να κάνω, κι εγώ θα κρυβόμουν.
Και η Δημιουργία…
Εδώ είναι— απλά δεν είμαι σίγουρος ότι δημιουργήθηκε.
Τι, τότε;
Ίσως απλώς συσσωρεύθηκε, πεδία που επηρεάζουν πεδία.
Και η πηγή της ενέργειας των πεδίων;
Δεν υπαινίσσεται έναν αρχικό υποκινητή;
Θα αναρωτιόμουν για την πηγή του αρχικού υποκινητή,
άπειρη αναδρομή, αλλά αυτό δεν μου λέει τίποτα.
Πίσω στο μυστήριο.
Είναι πολύ παλιά ερώτηση,
αλλά δεν υπάρχει απάντηση παρά μόνο με θρησκευτικούς όρους.
Αν έχεις πίστη, έχεις την απάντηση.
Συνάντησες ποτέ κάποιον από τη θρησκευτική μας ιστορία;
Κάποια βιβλική φιγούρα;
Κατά κάποιο τρόπο.
Ποιον;
Ας το αφήσουμε αυτό.
Όχι, να μη το αφήσουμε. Πες.
Επόμενη ερώτηση.
Όχι, έλα τώρα!
Άντε, ξέρνα το!
Κύριε των δυνάμεων! Ήσουν μια βιβλική φιγούρα!
Αυτό κινείται προς μια κατεύθυνση που… δεν περίμενα.
Ήλπιζα πως δεν θα— Ας το διαλύσουμε.
Έλα τώρα! Ήσουν κάποιος από τη θρησκευτική ιστορία;
Ναι.
Στη Βίβλο;
Ναι.
Κάποιος που ξέρουμε;
Λες να είναι κανείς στη Βίβλο που δεν τον ξέρουμε;
Εννοώ, κάποιος σημαντικός.
Μπορεί να νομίζετε πως τον ξέρετε, αλλά τα περισσότερα είναι μύθος.
Ολόκληρη η Βίβλος είναι κυρίως μύθος και αλληγορία
ενδεχομένως βασισμένα σε ιστορικά γεγονότα, εν μέρει.
Ήσουν μέρος αυτής της ιστορίας;
Ναι.
Ο Μωυσής.
Ο Μωυσής ήταν βασισμένος στον Μίσις, ένα συριακό μύθο,
και υπήρχαν πρότερες εκδοχές:
όλοι βρέθηκαν να επιπλέουν στο νερό, το ραβδί που έγινε φίδι,
ύδατα που χωρίσθηκαν ώστε οι ακόλουθοι να οδηγηθούν στην ελευθερία,
μέχρι και η λήψη νόμων σε πέτρινες ή ξύλινες πλάκες.
Ένας από τους αποστόλους.
Δεν ήταν αλήθεια απόστολοι.
Δεν δίδαξαν πραγματικά.
Ο Πέτρος ο ψαράς έμαθε λίγα παραπάνω για το ψάρεμα.
Πώς το ξέρεις αυτό;
Η μυθική επικάλυψη είναι τόσο μεγάλη…
και δεν είναι καλή.
Η αλήθεια είναι τόσο, τόσο απλή.
Η Καινή Διαθήκη σε εκατό το πολύ λέξεις. Είστε έτοιμοι;
Δεν νομίζω πως θέλω να το ακούσω αυτό.
Χάρι, θα με πας σπίτι;
Όχι αμέσως τώρα. Θέλω αλήθεια να το ακούσω αυτό.
Κάτσε κάτω, Ίντιθ, κάνεις σαν να τον πιστεύεις πραγματικά.
Είναι ιεροσυλία.
Πώς μπορεί να είναι ιεροσυλία; Δεν πρόλαβε να πει τίποτα.
Η «νέα» Καινή Διαθήκη είναι ιεροσυλία.
Υπάρχουν μπόλικες «νέες» Καινές Διαθήκες,
από εβραϊκές ως ελληνικές ως λατινικές ως αυτή του Τίντεϊλ,
μέχρι εκείνη του Βασιλέως Δημητρίου.
Όλες αναθεωρητικές, και όλες λένε πως αποκαλύπτουν την αλήθεια.
Εννοώ μια νέα Καινή Διαθήκη σε εκατό λέξεις.
Μπορώ να σου πω τις Δέκα Εντολές σε δέκα λέξεις:
Μη. Μη, μη, μη,
μη, μη, μη, μη, μη, μη.
Μη.
Οι Εντολές είναι εκσυγχρόνιση παλαιότερων νόμων.
Ο κώδικας του Χαμουραμπί.
Σωστά, κι ούτε κι αυτός ήταν ο πρώτος, δεν είναι;
Ίντιθ, μεγάλωσα ως εβραιόπουλο…
η γυναίκα μου, με το Κοράνι.
Ο μεγάλος μου γιος είναι άθεος.
Ο μικρός είναι Επιστημολόγος.
Η κόρη μου μελετά τον ινδουισμό.
Φαντάζομαι πως θα μπορούσε να γίνει ιερός πόλεμος στο σαλόνι μου,
αλλά τηρούμε το «ζήσε κι άσε να ζήσουν».
Γιατί δεν κάθεσαι;
Ποια είναι η έκδοση της Βίβλου που προτιμάς;
Του Βασιλέως Δημητρίου, φυσικά.
Είναι η πιο μοντέρνα, έργο σπουδαίων μελετητών.
Το μοντέρνο είναι καλό.
Εντάξει, Τζον, ρίξε μας την σύντομη έκδοση.
Τύπος συνάντησε τον Βούδα, του άρεσαν όσα άκουσε,
το σκέφτηκε για λίγο— πες 500 χρόνια— καθώς επέστρεφε
στη Μεσόγειο. Έγινε Ετρούσκος. Χώθηκε στη Ρωμαϊκή αυτοκρατορία.
Δεν του άρεσε αυτό που έγινε η Ρώμη: μια γιγάντια φονική μηχανή.
Πήγε στη Μικρά Ασία με τη σκέψη,
«Γιατί να μη φέρω τις διδαχές του Βούδα σε μοντέρνα μορφή;»
Οπότε, προσπάθησε.
Ένας ανυπότακτος ενάντια στη Ρώμη; Η Ρώμη νίκησε.
Τα υπόλοιπα είναι ιστορία.
Καλά, στο περίπου. Πολλά παραμύθια μπήκαν στη μέση.
Το ήξερα.
Λέει πως ήταν ο Χριστός.
Α, όχι. Αυτό ήταν ο τίτλος που έδωσαν στον Ιησού για να πληρωθεί η προφητεία.
Η σταύρωση.
Σταμάτησε τον πόνο, όπως είχε μάθει να κάνει στο Θιβέτ και την Ινδία.
Επίσης, είχε μάθει να επιβραδύνει τις σωματικές του διεργασίες
ως το σημείο που δεν ήταν ανιχνεύσιμες.
Τον πίστεψαν για νεκρό.
Οπότε οι ακόλουθοί του τον έβγαλαν από τον σταυρό, τον έβαλαν σε μια σπηλιά…
το σώμα του επανήλθε όπως το είχε εκπαιδεύσει να κάνει…
προσπάθησε να φύγει στα κρυφά, αλλά μερικοί πιστοί φύλαγαν σκοπιά.
Προσπάθησε να εξηγήσει. Εκείνοι είχαν εκστασιαστεί.
Και έτσι, αναστήθηκα,
και αναλήφθηκα στην κεντρική Ευρώπη για να πάω όσο πιο μακριά γινόταν.
Δεν εννοείς κουβέντα από όσα είπες, Τζον.
Θεέ μου, γιατί το κάνεις αυτό;
Να δω τους καρπούς σου.
Δεν κάνω ουλές.
Εξάλλου, με έδεσαν…
αλλά καρφιά και αίμα προσφέρονται καλύτερα για θρησκευτική τέχνη.
Όλες οι εικασίες για τον Ιησού…
Ήταν μαύρος… ήταν ασιάτης… ήταν γαλανομάτης άρειος με ξανθά γένεια
και μαλλιά χτενισμένα από τον Βιντάλ Σασούν…
ήταν καλοπροαίρετος εξωγήινος… δεν υπήρξε ποτέ…
Τώρα είναι άνθρωπος των σπηλαίων.
Η φιγούρα του Χριστού πάει πίσω ως τον Κρίσνα—
ο Ηρακλής, βεβαίως…
Ο Ηρακλής;
Γεννημένος από παρθένα, την Αλκμήνη.
Με πατέρα θεό, τον Δία.
Ο μόνος γενήτορας.
Ο σωτήρας. Στα ελληνικά; Ο Σωτήρ.
Ο καλός ποιμήν, ο πρίγκηψ της ειρήνης, που φέρει ευγενή πιστεύω και θεία σοφία.
Πέθανε, και ενώθηκε με τον πατέρα του στον Όλυμπο
χίλια χρόνια πριν τη Γεθσημανή.
Μα πώς συνδυάζεις παγανιστική μυθολογία με τον Αληθή Λόγο;
Αρκετά ταιριαστά, θα έλεγα.
Οι πρώιμοι Χριστιανοί ηγέτες αγνόησαν εβραϊκά χειρόγραφα
και δανείστηκαν από παγανι- στικές πηγές από παντού.
Συνειδητοποιείς πόσο… απερίσκεπτα φέρεσαι στα αισθήματά μου;
Όσο απερίσκεπτα φερόμαστε εμείς στα αισθήματα του Τζον.
Μα δεν πιστεύει αυτά που λέει!
Εσύ πιστεύεις αυτολεξεί όσα διαβάζεις στη Βίβλο, Ίντιθ;
Ναι!
Πριν το πεις, ξέρω πως υπέστη πολλές αλλαγές, αλλά…
ο Θεός μίλησε μέσω του ανθρώπου για να αποσαφηνίσει τον Λόγο του.
Δεν τα έκανε σωστά την πρώτη φορά;
Είμαστε ατελείς! Έπρεπε να προσπα- θήσει να μας κάνει να καταλάβουμε!
Δεν μας έφτιαξε σωστά την πρώτη φορά, Ίντιθ;
Μεμονωμένα, οι φιλοσοφικές διδαχές του Ιησού
είναι βουδισμός με μια εβραϊκή νότα:
καλοσύνη, ανοχή, αδερφικότητα, αγάπη,
ένας αμείλικτος ρεαλισμός πως η ζωή είναι πάνω στη Γη, εδώ και τώρα.
Το βασίλειο του Θεού, δηλαδή η καλοσύνη,
είναι ακριβώς εδώ, εκεί όπου πρέπει να είναι.
«Είμαι ό,τι γίνομαι.»
Αυτά δίδαξε ο Βούδας.
Και αυτά δίδαξα εγώ.
Όμως ένα ομιλόν φίδι έκανε μια κυρία να φάει ένα μήλο,
οπότε τη βάψαμε.
Ο παράδεισος κι η κόλαση πλασαρίστηκαν
ώστε οι ιερείς να κυβερνούν μέσω παραπλάνησης και τρόμου,
για να σώσουν τις ψυχές μας που εξ αρχής ποτέ δεν είχαν χαθεί.
Πρόσφερα εισιτήριο ελευθέρας…
κι αυτοί έστησαν εξέδρα επισήμων.
Αυτό είναι βλασφημία.
Είναι φρικτό! Ποιος άλλος ήσουν;
Ο Σολομών, ο Έλβις, ο Τζακ ο Αντεροβγάλτης;
Λέγεται πως ο Βούδας και ο Ιησούς
θα γελούσαν ή θα έκλαιγαν αν ήξεραν όσα έγιναν στο όνομά τους.
Και αν υπάρχει δημιουργός, μάλλον το ίδιο θα ένιωθε.
Βλέπω λειτουργίες, τελετές, λιτανείες,
γονυκλισίες, βογγητά, ψαλμούς,
πρόσφορα και κρασί,
και σκέφτομαι…
«δεν είχα αυτό κατά νου».
Μα αυτά είναι ανοησίες του Βατικανού. Δεν έχουν καμία σχέση με τον Θεό.
Όπως είπες, Τζον, θρησκείες παντού…
αντί να υμνούν τη ζωή, κατα- δικάζουν τη χαρά ως αμαρτία.
Η Ρώμη το κάνει ως μεγάλη όπερα.
Ο απλός δρόμος για την καλοσύνη χρειάζεται υπερφυσικό χάρτη.
Υπερφυσικό…
Τι ηλίθια λέξη…
οτιδήποτε συμβαίνει, συμβαίνει μέσα στη φύση,
είτε το πιστεύουμε, είτε όχι.
Σαν έναν σπηλαιάνθρωπο δεκατεσσάρων χιλιάδων ετών.
Οδήγησα λίγο, και μετά έκατσα λίγο.
Ντρέπομαι τόσο…
…κι έχω ξεπαγιάσει!
Έλα μέσα.
Ακόμα δεν σε πιστεύω, φυσικά.
Χρειάζεσαι βοήθεια.
Όλοι χρειάζονται βοήθεια.
Ναι, καλά, μερικοί την χρειάζονται περισσότερο.
Από τον Βούδα ως τον σταυρό…
Πάντα φανταζόμουν και τους δύο ως εντελώς μυθικούς…
αλλά θα ήθελα να ακούσω κι άλλα.
Να ξαπλώσω λίγο στον καναπέ;
Δεν είμαι τόσο νέος όσο ήμουν.
Ώστε… ήσουν ο Ιησούς.
Ίσως κάποιος έπρεπε να είναι, για καλύτερα ή για χειρότερα.
Οι ένορκοι ακόμα συσκέπτονται.
Πότε άρχισες να πιστεύεις πως ήσουν ο Ιησούς;
Πότε άρχισες να πιστεύεις πως ήσουν ψυχίατρος;
Αφότου αποφοίτησα από την ιατρική σχολή του Χάρβαρντ,
και πέρασα την αρμοστεία, έχω αυτή την αίσθηση.
Καμιά φορά το βλέπω στα όνειρά μου.
Ενήργησες ποτέ βάσει αυτής της πίστης;
Εργάστηκα κατ' ιδίαν για λίγο,
και μετά δίδαξα.
Τίποτα ασυνήθιστο…
α, ώσπου μια μέρα, συνάντησα έναν σπηλαιάνθρωπο
που νόμιζε πως ήταν ο Ιησούς.
Το βρίσκεις ασυνήθιστο αυτό;
Πολύ. Θα στοιχημάτιζα τη φήμη μου πως είναι τόσο λογικός όσο κι εγώ,
οπότε γιατί εμμένει σε μια τέτοια ιστορία;
Θα πρέπει να υπάρχει κάποιος λόγος.
Εκτός αν τα φαντάστηκα όλα.
Είναι αυτό πιθανό;
Νομίζω πως είσαι τόσο λογικός όσο είναι κι εκείνος.
Ω, Θεέ μου, εγώ... όχι.
Θεώρησες ποτέ φρόνιμο να λατρεύεις τον εαυτό σου
παρά να σε θεωρούν αιρετικό;
Αυτό κι αν θα 'ταν!
Κάποτε άλλοτε, ο χριστιανισμός θεωρείτο αίρεση.
Έπρεπε να προσποιούμαι πως είχα άλλες πίστεις.
Και τι έχει να πει ο Ιησούς στους παρόντες
που δυσκολεύονται να πιστέψουν σ' εκείνον;
Πιστέψτε αυτά που επιχείρησε να διδάξει, χωρίς άλλο ψάξιμο.
Τα μαθήματα δεν φέρνουν την ευλάβεια στον κόσμο.
Αυτό είναι το λάθος που φορτώνουν στα μαθήματα.
Λοιπόν, κοντεύει να νυχτώσει.
Έχω κι άλλα να κουβαλήσω, και μακρύ δρόμο.
Θα βοηθήσω.
Τζον, έχεις κάποιον προορισμό κατά νου;
Δεν πειράζει.
Δεν θα ρωτήσω.
Σε ευχαριστώ.
Οποιοσδήποτε πνευματικά άρρωστος μπορεί να πλάσει
ένα φανταστικό υπόβαθρο— ακόμα και ολόκληρη ζωή—
και να την πιστεύει στ' αλήθεια.
Εκείνος που πιστεύει πως είναι ο Ναπολέων, αλήθεια το πιστεύει.
Η αληθινή του ταυτότητα έχει κάνει χώρο για την ψευδαίσθηση και την ανάγκη αυτής.
Αν αυτή είναι η περίπτωση του Τζον, υπάρχει σοβαρή διαταραχή.
Οργανωμένη πανέξυπνα.
Έχει μια απάντηση για όλα.
Μπορεί να περιλαμβάνει απόρριψη του πατέρα του,
ολόκληρου του πρώιμου παρελθόντος του,
και αυτή την φαντασίωση στην θέση τους. –Λέει πως δεν θυμάται τον πατέρα του.
Γιατί, ακριβώς;
Είπες πως είναι λογικός.
Αυτό είπα;
Πιστεύεις πως ο σπηλαιάνθρωπός μας… είναι κρυφή «μαϊμού»;
Ναρκωτικά;
Όχι, όχι.
Έχω κάνει πολλή συμβουλευτική δουλειά με ναρκομανείς.
Έχω δει ανθρώπους να «ταξι- δεύουν», να «τσιτώνουν»…
ό,τι κι αν τρέχει με τον Τζον, δεν είναι ναρκωτικά.
Έψαξα για σημάδια: δεν έχει.
Οι σπηλαιάνθρωποι μπορούσαν να μιλήσουν;
Πιστεύουμε πως η γλώσσα εμφανίστηκε πριν από 60000 χρόνια.
Η κοινωνική δομή της λίθινης εποχής
είναι απόδειξη για ικανότητα επικοινωνίας…
λεκτικής.
Έλα, σκάσε.
Ίσως ήταν καλύτερα αν ήμουν.
Τρελός;
Όχι.
Συναρπαστικό, δεν είναι;
Μια γενναία απόπειρα να διδάξει τον Βουδισμό στη Δύση…
Δεν απορώ που απέτυχε.
Δεν είμαστε έτοιμοι γι' αυτό.
Μιλάς σαν να τον πιστεύεις.
Είναι πιθανό, δεν είναι;
Τα πάντα είναι πιθανά.
Κοιτάξτε, δύο επιλογές έχουμε:
Μπορούμε να προσπαθήσουμε πολύ για να το εκλογικεύσουμε,
ή μπορούμε απλώς να χαλαρώσουμε και να το απολαύσουμε.
Μπορώ να ακούσω με κριτικό πνεύμα,
αλλά δεν χρειάζεται να αποφασίσω για τίποτα.
Εσείς γιατί να αποφασίσετε;
Δυστυχώς, δεν υπάρχουν αυθεντίες στην προϊστορία,
οπότε εκεί δεν μπορούμε να τον πιάσουμε.
Υπάρχουν ειδικοί επί της Βίβλου.
Μ' αυτό το πλευρό να κοιμάσαι.
Ναι, τα χαμένα έτη του Ιησού.
Δεν υπήρχε ώσπου ο Τζον ανέλαβε τον ρόλο.
Δεν πιστεύω σε αγγέλους και τη θεία γέννηση και το άστρο της ανατολής,
αλλά υπάρχουν ιστορίες για την παιδική ηλικία του Ιησού.
Η Ιστορία απεχθάνεται τα κενά.
Αυτοσχεδιασμός, εν μέρει πολύ ειλικρινής, γεμίζει τα κενά.
Θα ήταν εύκολο τότε να πλαστογραφήσεις ένα παρελθόν…
λίγα λόγια, ευπιστία... ο χρόνος θα έκανε τα υπόλοιπα.
Τώρα εσύ μιλάς σαν να τον πιστεύεις.
Κοίτα τους λαϊκούς μύθους για
τη δολοφονία του Κένεντι… λίγα χρόνια μόνο μετά,
άκουγες για συνωμοσία, Μαφία, CIA,
Μια αίγλη που δε θα σβήσει.
Ανέκαθεν ήταν μικρό το βήμα από έναν ηγέτη ως τον Θεό.
Δεν πιστεύω πως ο Κένεντι θα θεοποιηθεί.
Είμαστε αρκετά καλλιεργημένοι να μη το κάνουμε αυτό.
Είμαστε;
Είμαστε.
Λοιπόν, τελικά εκπληρώνεις μια προ- φητεία για την χιλιετία, Τζον.
Ποια είναι αυτή;
Να 'σαι πάλι εδώ!
Σου αρέσει η φωτιά, Τζον.
Όπου κι αν έζησα, είχα τζάκι. Παιδικό κόλλημα, φαντάζομαι.
Με βοηθάει να νιώθω ασφάλεια.
Υπάρχουν αρπακτικά εκεί έξω.
Ένα πράγμα που δεν συσκεύασα... είπα πως ίσως το χρειαστώ.
Δεν θα ήταν πιο ταιριαστή η «Τελετή της Άνοιξης»;
Τι;
Έχεις... μπερδέψει εντελώς τέσσερις επιστήμονες, φίλε μου.
Δεν ξέρουμε τι να υποθέσουμε για 'σένα.
Γνωρίζατε πως ο Βολταίρος ήταν ο πρώτος που πρότεινε
πως το σύμπαν δημιουργήθηκε σε μια γιγάντια έκρηξη;
Νομίζω πως ο Παύλος θα συμφωνούσε.
Και μετά ο Γκέτε ήταν ο πρώτος που πρότεινε
πως τα σπειροειδή νεφελώματα είναι περιστρεφόμενες συσσωματώσεις άστρων.
Τώρα τα λέμε γαλαξίες.
Είναι κάπως αστείο πόσο συχνά νέες επιστημονικές αντιλήψεις
πρωτοσχηματίστηκαν μέσω καλλιτεχνικής έκφρασης.
Ώστε και ο Μπετόβεν ασχολείτο παράλληλα με φυσική;
Τον περισσότερο χρόνο του τον πέρναγε ξαπλωμένος στο πάτωμα
μπροστά στο χωρίς πόδια πιάνο του με φλούδες πορτοκαλιού και μήλων γύρω του.
Τώρα εμείς είμαστε στο πάτωμα και ακούμε Μπετόβεν.
Πλήρης κύκλος.
Είχες, ε...
κάποια θρησκευτικά πιστεύω; Γενικώς, το σκέφτηκες το θέμα;
Δεν βγάζεις άκρη με τη σκέψη.
Έχεις πίστη;
Σε πολλά πράγματα.
Έχεις πίστη στο μέλλον της φυλής;
Είδα ζωικά είδη να έρχονται και να παρέρχονται.
Εξαρτάται από την ισορροπία τους με το περιβάλλον.
Τα έχουμε κάνει χάλια.
Έχουμε ακόμη χρόνο, αν τον αξιοποιήσουμε κατάλληλα.
Ο Χριστιανισμός ήταν παγκόσμια πίστη για 2000 χρόνια.
Πόσο καιρό λάτρευαν οι Αιγύπτιοι την Ίσιδα και οι Σουμέριοι την Ιστάρ;
Στην Ινδία, ιερές αγελάδες περιφέρονταν ελεύθερες, ως μετενσαρκωμένες ψυχές.
Σε χίλια χρόνια, θα είναι μαγειρεμένες, και οι ψυχές τους θα είναι σε σκίουρους.
Δεν ήσουν ο Ιησούς!
Ω, Ίντιθ…
–Αν βρέξει— –Δεν θα βρέξει.
Πώς το ξέρεις αυτό;
Δεν οσφραίνομαι βροχή.
Υπήρξες…
υποθέτω… γιατρός;
Ήμουν σαμάνος κάποιες φορές.
Αποκάλυψα μερικές αλήθειες για να τραφώ λίγο καλύτερα.
Αυτό νομίζεις πως είναι η θρησκεία; Πώληση ελπίδας και επιβίωσης;
Η Παλαιά Διαθήκη πουλάει φόβο και ενοχή.
Η Καινή Διαθήκη είναι ένας καλός ηθικός κώδικας,
λόγια που έβαλαν στο στόμα μου ποιητές και φιλόσοφοι,
πολύ πιο έξυπνοι απ' όσο εγώ.
Το μήνυμα δεν εφαρμόστηκε ποτέ.
Παραμύθια χτίζουν εκκλησίες.
Και το όνομα «Ιησούς»;
Από το μυαλό σου το έβγαλες;
Ονόμαζα τον εαυτό μου Τζον.
Σχεδόν πάντα έτσι κάνω.
Καθώς διαδόθηκαν μύθοι για την ανάσταση,
το όνομα συγχωνεύτηκε με το εβραϊκό «γιοχάναν»,
που σημαίνει «ο Θεός είναι Χάρη».
Ο ερχομός μου στη Γη θεωρήθηκε ως θεία απόδειξη της αθανασίας.
Αυτό οδήγησε στο «ο Θεός είναι Σωτηρία»,
ή «γιάσουα» εβραϊκά,
που σε μετάφραση έγινε το γνωστό μου όνομα,
αργότερα στα ελληνικά, «ιησούς»,
μετά σε λατινικά, «ιέσους»,
και, τέλος, στα μεσαιωνικά λατινικά, «γιέσους».
Και ήταν αξιοθαύμαστο να τα βλέπεις να συμβαίνουν όλα.
Οπότε, δεν υποστήριξες πως ήσουν ο Υιός του Θεού;
Από κατηχητικό ξεκίνησε και κατέληξε ναός.
Είπα πως είχα έναν αφέντη πολύ μεγαλύτερο από εμένα.
Ποτέ δεν είπα πως ήταν ο πατέρας μου.
Ήθελα να διδάξω αυτά που έμαθα.
ποτέ δεν είπα πως είμαι Βασιλεύς των Ιουδαίων,
ποτέ δεν περπάτησα πάνω στο νερό, ποτέ δεν ανέστησα τους νεκρούς.
Πάντα μιλούσα για το θείο ως ανθρώπινη καλοσύνη επί της Γης.
Δεν ήρθαν σοφοί εξ ανατολής να προσκυνήσουν σε μια φάτνη.
Θεράπευσα μερικούς με ανατολίτικα φάρμακα που είχα μάθει.
Αυτό είναι όλο.
Οι τρεις σοφοί ξεκίνησαν ως μύθος για τη γέννηση του Βούδα.
Τζον, έπρεπε να είμαι στο σπίτι μου… φιλώντας τη γυναίκα μου.
Είμαστε όλοι εδώ, παγιδευμένοι από την ιστορία σου…
προσδοκώντας… μια επανάσταση; Δεν ξέρω.
Έχεις και άλλες... αποκαλύψεις να μας κάνεις;
Είναι όπως τον παλιό καιρό.
Δεν ήσουν ο Ιησούς.
Απάγγειλε το Κήρυγμα του Όρους.
Ποια εκδοχή απ' όλες;
Του Ντάρμπι, του Βασιλέως Δημητρίου, την Πρότυπη Νέα Αμερικάνικη;
Τις ξέρεις όλες;
Κανείς δεν ξέρει την πρωτότυπη, ούτε κι εγώ.
Εγώ…
δίδαξα λίγο κάποια μέρα πάνω σ' ένα λόφο.
Δεν ήταν και πολλοί παρόντες.
Μα εσύ…
Ο βιβλικός Ιησούς είπε, «ποιος πιστεύετε πως είμαι;»
Τους έδωσε μια επιλογή.
Σας δίνω μια επιλογή.
Ήσουν όντως;
Αν έλεγα όχι, θα ήσουν ποτέ σίγουρη;
Κλείσ' το αυτό.
Σε παρακαλώ.
Αυτό πάει πολύ.
Παρατράβηξε.
Αυτοί οι άνθρωποι έχουν αναστατωθεί πολύ.
Δεν πιστεύω πως είσαι τρελός, αλλά όσα λες, δεν είναι αλήθεια.
Αυτό μας αφήνει μόνο μια εξήγηση.
Έφτασε η ώρα που πρέπει να παραδεχτείς πως είναι μια απάτη…
ένα ψέμα.
Δεν είναι αλήθεια, Τζον;
Αν δεν το σταματήσεις τώρα— αν μπορείς—
θα πειστώ πως χρειάζεσαι πάρα πολλή φροντίδα.
Μπορώ να σε κλείσω για παρακολούθηση.
Το ξέρεις αυτό.
Σε ρωτάω τώρα…
—το απαιτώ!—
να πεις την αλήθεια σε αυτούς τους ανθρώπους.
Να κλείσεις το θέμα.
Είναι ώρα, Τζον.
Σε παρακαλώ.
«Τερματικός σταθμός». Κατεβείτε όλοι.
Τι;!
Ήταν μια ιστορία.
Ήταν όλα μια ιστορία.
Παντοδύναμε Θεέ!
Κι άλλο παραμύθι;
Όλα αυτά; Μα τι—
Τι στο όνομα του Θεού…
Τζον, μας έκανες να μη ξέρουμε αν είσαι λογικός ή όχι,
και ήταν όλο μια ιστορία;!
Πού σου ήρθε αυτή η βλακώδης ιστορία;
Τουλάχιστον χαίρεσαι που δεν είμαι παλαβός.
Θα προτιμούσα να ήσουν!
Εσείς μου δώσατε την ιδέα.
Όλοι σας.
Πώς το 'πες αυτό;
Η Ίντιθ είδε τον πλαστό Βαν Γκογκ.
Μπορούσες απλώς να μου το πεις.
Σχολίασες ότι δεν γερνάω.
Μου έδωσες το βιβλίο για τους πρώτους ανθρώπους.
Νταν, εντόπισες τον χαράκτη και είπες, «αν μιλούσαν οι πέτρες…»
Το ήξερα.
Μου ήρθε η ιδέα, σας την πλάσαρα να δω αντιδράσεις, και το παράκανα.
Το παράκανες;
Δες αντίδραση τώρα!
Με ρωτήσατε αν ήμουν κάποια φιγούρα από τη θρησκευτική ιστορία,
αν υπήρχαν άλλοι σαν κι εμένα,
αν είχα πλάσει μελλοντικές ταυτότητες.
Κυνηγούσαμε τις ουρές μας σε ένα γαϊτανάκι,
απολαμβάνοντας το μυστήριο, την αναλυτική προέκταση.
Παίζατε το παιχνίδι μου!
Εγώ έπαιζα το δικό σας.
Φίλε, μας την είχες φέρει, το ξέρεις;
Ήσουν καλός, φίλε.
Ξέρεις αυτά τα κινέζικα κουτιά,
ένα μέσα σε άλλο μέσα σε άλλο μέσα—
νιώθω σα να είμαι στο τελευταίο κουτί.
Παλιο…
μπάσταρδε!
Πώς μπόρεσες να μας το κάνεις αυτό;
Ανησυχούσα για 'σένα.
Ξέρω, πολλές φορές μπήκα στον πειρασμό να σταματήσω…
αλλά ήθελα να δω αν θα καταφέρνατε
να καταρρίψετε αυτό που έλεγα.
Είχα το τέλειο κοινό:
ανθρωπολόγο, αρχαιολόγο,
μελετητή του χριστιανισμού…
έναν ψυχολόγο.
Εντάξει, αρκετά ανέχτηκα.
Την κάνω. Θα έρθεις; Πάμε.
Λοιπόν, Τζον.
Θα την γράψεις την ιστορία;
Αν τη γράψω, θα σας στείλω αντίγραφα.
Εμένα μη μπεις στον κόπο να μου στείλεις.
Είσαι εντελώς για δέσιμο.
Δεν σε ξέρω!
Χαίρομαι που σας ξαναείδα, Δρ Γέροου.
Το όνομά σας είναι λογοπαίγνιο, σωστά;
«Γέρος»;
Σας βοήθησε αυτό με την ιστορία;
Λίντα!
Γεια.
Λοιπόν, ο Αρτ είχε μισό δίκιο.
Ποιο μισό;
Λοιπόν, δεν χρειάζεται να ξεγράψω το μισό από τη Βιολογία που ξέρω.
Ποιο μισό;
Είναι μια όμορφη ιδέα, τόσο πλούσια, γεμάτη δυνατότητες.
Ίσως πρέπει να γράψεις κάποια σχετική μελέτη, δόκτωρ.
Ίσως γράψω.
Θα σου πάρω συνέντευξη στο τρελάδικο,
για περαιτέρω πληροφορίες.
Ίσως ακόμα χρειάζεσαι βοήθεια, φίλε μου.
Σιγά μην είναι έτσι.
Εμένα μου φάνηκε πολύ καλή ιστορία.
Σε πιστεύουν επειδή έτσι πρέπει να κάνουν.
Αλλά, αυτό που ξέρω για 'σένα…
ποτέ δεν θα χρησιμοποιούσες ανθρώπους ή θα κορόιδευες την ευφυία τους
όπως τώρα νομίζουν ότι έκανες.
Το παίζεις ψυχολόγος στον γέρο;
Όχι, είμαι γυναίκα και ξέρω.
Λοιπόν, είσαι μεγάλος ψεύτης, κύριε Ουγκ,
αλλά θέλω να μάθω… ποιο είναι το αληθινό σου όνομα;
Το πιστεύεις πως πάντα ακουγόταν ως «Τζον»;
Γιατί υπέκυψες στον Γκρούμπερ;
Ήταν αρκετό αυτό που συνέβη.
Απλά… απλά έπρεπε να σταματήσω.
Κακώς περίμενα να βγει κάτι.
Δεκατεσσάρων χιλιάδων ετών.
Πάω στοίχημα πως μιλάμε για πολλές γυναίκες.
Θα τις μετρήσουμε;
Ίσως.
Λοιπόν, πάω την Ίντιθ σπίτι.
Σάντι;
Εγώ θα μείνω.
Μετανιώνεις για κάποια πράγματα που είπες;
Μετανιώνω που τα είπα.
Λοιπόν…
ως καλή χριστιανή, θα… ω, Τζον.
Εντάξει, λοιπόν.
Έκανες κάτι απαίσιο, αλλά όλοι χαιρόμαστε που είσαι καλά.
Ακόμα κι ο Αρτ— απλά μισεί αυτά που δεν καταλαβαίνει.
Είσαι σαδιστής, Τζον, αλλά παραδέχομαι πως την είχα βρει
να κυνηγάω την ουρά μου γύρω από το γαϊτανάκι σου…
έστω κι αν μόνο αυτό έπιασα.
Καλή τύχη.
Σου εύχομαι τα καλύτερα. –Ευχαριστώ.
Έτοιμη;
–Τα λέμε μετά. –Εντάξει, καλή νύχτα.
Δεν ξέρω, φίλε…
κάτι σε όλο αυτό…
κάτι σ' εσένα, Τζον…
Όσο περισσότερο το σκέφτομαι,
τόσο περισσότερο δεν είμαι πια σ' εκείνο το κινέζικο κουτί.
Αισθάνομαι… το διάστημα.
Ένα μικρό ξεχείλωμα αυτού που αποκαλούμε πραγματικότητα,
όπου, όπως όλοι συνέχεια λένε…
τα πάντα είναι πιθανά.
–Ναι. –Όχι, όχι, όχι, όχι.
Όχι… όχι άλλα λόγια.
Θα πάω σπίτι,
και θα δω «Σταρ Τρεκ» για μια δόση λογικής.
Καλή σου τύχη, φίλε, όπου κι αν σε οδηγήσει.
Στείλε γράμμα, καμιά φορά.
Πες μου πώς τα πας.
Θα σου στείλω.
Οπότε, Τζον Γέροου.
Τι άλλα λογοπαίγνια είχες για όνομα;
Πολλά.
Τζον Πάλεϊ από το Τζον Παλαιολιθικός.
Τζον Άγριος—
είχα αγριέψει λίγο πριν από 60 χρόνια.
Όταν δίδασκα στο Χάρβαρντ,
Ήμουν ο Τζον Τόμας Πάρτι.
Τζον Τ. Πάρτι— Πάρτι για τσάι της Βοστώνης—
Το 'πιασα.
Ναι, ξέρω.
Περίμενε, περίμενε.
Βοστώνη;
Πριν 60 χρόνια;
Τζον… Πάρτι;
Δεν δίδασκες χημεία! Δεν σε πιστεύω!
Η μητέρα σου ονομαζόταν Νόλα.
–Όχι! –Ναι…
Όχι.
Ναι, Νόλα.
Η μητέρα μου!
Δεν το δέχομαι!
Το… το όνομα του σκύλου μου.
Τον είχαμε από πριν γεννηθώ εγώ.
Γούφι.
Γουφ, γουφ, γούφι…
Γκρούμπερ… Ξαναπαντρεύτηκε εκείνη;
Είπε πως μας παράτησες...
Λυπάμαι, έπρεπε να αποχωρήσω.
Το ξέρεις αυτό. Άφησα αρκετά.
–Κρυώνω…
Ο κρυουλιάρης Γουίλι, πάντα κρύωνε.
Ποτέ δεν άντεχε το κρύο.
Περίμενε… είχες μούσι.
Ναι, κι εσύ μου το τραβούσες,
να δεις αν είναι αληθινό.
Γουίλ!
Θεέ μου!
Το 166, τώρα!
Έλα, Γουίλ.
Γουίλ.
Έλα, φιλαράκο.
Μείνετε σε επαφή, Δρ Γέροου,
μήπως έχουμε ερωτήσεις.
Θα επιστρέψω για την κηδεία.
Δεσποινίς.
Ποτέ δεν είδες κάποιο ενηλικιωμένο παιδί να πεθαίνει.
Όχι.
? είδα ποτάμια να φουσκώνουν
? είδα βουνά να πέφτουν
? είδα ατέλειωτα πεδία να τελειώνουν
? είδα άστρα να συγκρούονται
? άκουσα ωκεανούς να βρυχώνται
? ξέρω πώς είναι να χάνεις τον μοναδικό σου φίλο
? τίποτα δεν διαρκεί για πάντα
? αυτό άκουγα πάντα
? όλα τα καλά κάποτε τελειώνουν
? ξέρεις πως είναι αλήθεια
? τίποτα δεν διαρκεί για πάντα
? αλλά μερικά πράγματα μπορεί
? και για 'σένα αισθάνομαι «για πάντα»
? είδα άντρες να παίρνουν
? τον κόσμο στα χέρια τους
? να τον αλλάζουν και να τον πλάθουν όπως τον βλέπουν εκείνοι
? ένιωσα τη γη να τρέμει
? είδα άντρες να παίρνουν θέση
? και να πολεμούν όταν μόνο αυτό απέμενε να γίνει
? τίποτα δεν διαρκεί για πάντα
? αυτό άκουγα πάντα
? όλα τα καλά κάποτε τελειώνουν
? το ξέρεις πως είναι αλήθεια
? τίποτα δεν διαρκεί για πάντα
? αλλά ίσως μερικά πράγματα διαρκούν
? για 'σένα αισθάνομαι «για πάντα»
? τίποτα δεν διαρκεί για πάντα
? αυτό άκουγα πάντα
? όλα τα καλά κάποτε τελειώνουν
? το ξέρεις πως είναι αλήθεια
? τίποτα δεν διαρκεί για πάντα
? αλλά ίσως μερικά πράγματα διαρκούν
? για σένα αισθάνομαι «για πάντα»
Μετάφραση: ΤΖΩΤΖΙΟΥ